บทที่ 95 ไก่ป่า

เมื่อคิดได้ดังนั้น สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้น ทันใดนั้นก็ปล่อยหมัดใส่ก้อนหินขนาดเท่าลูกแตงโมที่อยู่เบื้องหน้า

"ปัง!"

ก้อนหินระเบิดเป็นจุณในชั่วพริบตา ฝุ่นผงคลุ้งกระจายอยู่กลางอากาศครู่ใหญ่กว่าจะจางหายไป

หลี่ชิงเฟิงเดินฝ่ากลุ่มควันสีขาว มุ่งหน้าตรงไปยังป่าสนเบื้องหน้า

ในครรลองสายตาของเขา เขาสามารถมองเห็นไก่ป่าหลายตัวกำลังหากินอยู่ที่ชายป่าสนด้านล่าง

อาหารเย็นวันนี้ต้องเป็นพวกมันนี่แหละ!

เขาเดินไปตามทางเดินเล็กๆ บนภูเขาที่ชาวบ้านถางไว้ เมื่อถึงป่าสนก็เดินลัดเลาะลงไปข้างล่าง

เมื่อถึงชายป่า เขาเพ่งสมาธิสำรวจความเคลื่อนไหวของไก่ป่าอีกครั้ง

โดยปกติแล้ว ไก่ป่ามักจะหากินอยู่แถวชายป่า พุ่มไม้ หรือบริเวณที่มีหญ้ารกทึบ

บางครั้งอาจจะเข้าไปในป่าโปร่งบ้าง แต่น้อยนักที่จะเข้าไปในป่าทึบ

และส่วนใหญ่มักจะพบตัวได้ยาก จะออกมาหากินเฉพาะช่วงสองชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์ตกดิน หรือช่วงเช้าตรู่หลังฟ้าสางไปจนถึงเก้าโมงเช้าเท่านั้น

ช่วงเวลาอื่นแทบจะหาตัวไม่เจอ

ตอนกลางคืน ไก่ป่าส่วนใหญ่จะนอนบนต้นไม้เพื่อหลบเลี่ยงศัตรูตามธรรมชาติ

ส่วนตอนกลางวัน แม้พวกมันจะออกมาทำกิจกรรมบ้าง แต่ขอบเขตการหากินไม่กว้างนัก และมีนิสัยระแวดระวังตัวสูง

ดังนั้น สำหรับคนทั่วไป การจะจับไก่ป่า หรือแม้แต่แค่จะเจอตัว ยังถือเป็นเรื่องค่อนข้างยาก

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับหลี่ชิงเฟิง

ข้อแรก เขามีสายตาและการได้ยินที่เหนือมนุษย์ พละกำลังกายก็เกินคนธรรมดา

ข้อสอง ตอนนี้เขาชำนาญ 'วิชาหมัดทะลวงอากาศ' จากการต่อสู้กับฝูงหนูเมื่อคืนแล้ว การจับไก่ป่าจึงกลายเป็นเรื่องง่ายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปาก

เมื่อระบุตำแหน่งไก่ป่าได้แน่ชัด เขาก็พุ่งตัวออกไปทันที

ไก่ป่าที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ข้างหน้าตกใจสะดุ้ง หันขวับมาเห็นสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมากำลังพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วสูง

ด้วยความตกใจ มันจึงรีบกระพือปีกบินหนี

ทว่า แม้ไก่ป่าจะจัดเป็นสัตว์ปีกชนิดหนึ่ง แต่เมื่อเทียบกับนกชนิดอื่นที่ร่างกายเบาหวิวบินว่อนได้อย่างอิสระ การบินของไก่ป่าก็มีความคล่องตัวพอๆ กับคนอ้วน

บินได้ แต่ไม่มาก!

โดยปกติ เมื่อตกใจ ไก่ป่าจะซ่อนตัวเงียบๆ ในที่ลับตา แต่ถ้าพบว่าตำแหน่งของตัวเองถูกเปิดเผยและศัตรูกำลังพุ่งเข้ามา มันถึงจะกระพือปีกบินหนีอย่างกะทันหัน

อย่าดูถูกว่าไก่ป่าบินได้ไม่ไกล เพราะพวกมันบินได้เร็วมาก

และเมื่อร่อนลงพื้น มันจะซอยเท้าวิ่งด้วยความเร็วสูงและหายลับไปจากสายตาของศัตรูในพริบตา

พฤติกรรมเหล่านี้อาจช่วยให้ไก่ป่ารอดพ้นจากนักล่าทั่วไปได้ แต่ไม่อาจช่วยให้รอดพ้นจากหมัดทะลวงอากาศของหลี่ชิงเฟิง

ไก่ป่ากระพือปีกบินขึ้น เข้าทางปืนของหลี่ชิงเฟิงพอดี

เขารวบรวมพลังแล้วปล่อยหมัดออกไป

ผัวะ!

ไก่ป่ารู้สึกเจ็บแปลบที่บั้นท้าย ขนกระจุยกระจาย

สติเฮือกสุดท้ายสั่งให้มันพยายามกระพือปีกอีกครั้ง แต่กลับพบว่าปีกทั้งสองข้างหักสะบั้นไปแล้ว!

ตกใจ!

สิ้นหวัง!

ร่างของมันหมุนคว้างกลางอากาศ ก่อนจะร่วงหัวทิ่มลงกระแทกพื้น

"ตุบ"

เสียงไม่ดังนัก แต่นั่นคือการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของไก่ป่า

หลี่ชิงเฟิงเดินเข้าไปเก็บไก่ป่าตัวแรก โยนใส่กระสอบปุ๋ย

ท่าทางผ่อนคลายสบายใจ ราวกับว่าการล่าไก่ป่าเป็นเรื่องง่ายดายเหมือนดื่มน้ำ ไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นอะไร

หลังจากจับตัวแรกได้ เขาก็เริ่มปฏิบัติการค้นหาตัวที่สองทันที

ไก่ป่าเป็นสัตว์สังคม

แม้ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ในฤดูใบไม้ผลิ พวกมันจะแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตแบบสันโดษ

แต่โดยทั่วไป ต่อให้แยกกันอยู่ อาณาเขตหากินของแต่ละตัวก็ไม่ได้ห่างกันมากนัก

และตอนนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วงต่อฤดูหนาว ไก่ป่าเสร็จสิ้นภารกิจขยายพันธุ์แล้ว พวกมันจะเปลี่ยนจาก 'แยกเขากันอยู่' กลับมาสู่สถานะ 'รวมฝูง' อีกครั้ง

จากกระจัดกระจายมารวมตัวกัน

การจับไก่ป่าจึงเปลี่ยนจากระดับ 'ยากมาก' มาเป็น 'ยากปานกลาง'

แต่คำว่ายากที่ว่านี้ ใช้ได้กับคนทั่วไปเท่านั้น สำหรับหลี่ชิงเฟิง ไม่ว่าจะแยกกันอยู่หรือรวมฝูง ก็จับง่ายพอๆ กัน

จับตัวนี้ได้ ตัวอื่นก็ใช้วิธีเดียวกัน

เพียงแค่ครึ่งชั่วโมง เขาก็จับไก่ป่าตัวอ้วนพีน้ำหนักตัวละสองถึงสามจินได้ถึงสามตัว

แต่แค่ไก่ป่ายังไม่พอ เขาจึงขุดหน่อไม้ฤดูหนาวเพิ่ม และถือโอกาสจับกบหินมาอีกหลายตัว

ตอนกลางวันกบหินจะหลบซ่อนตัวอยู่ในซอกหิน จับยาก

หลี่ชิงเฟิงจึงต้องใช้วิชาหมัดทะลวงอากาศซัดให้กบหินตายคาซอกหิน แล้วค่อยใช้ไม้เขี่ยออกมา

ไก่ป่ามีแล้ว กบหินมีแล้ว หน่อไม้ก็มีแล้ว

ที่บ้านยังมีไข่ไก่อีกนิดหน่อย

พอแล้ว!

เมื่อหลี่ชิงเฟิงกลับถึงบ้าน หลี่ฟู่เอานก็ก่อไฟเสร็จเรียบร้อย บนเตาต้มน้ำร้อนจนเดือดปุดๆ

เห็นดังนั้น หลี่ชิงเฟิงก็อดหัวเราะไม่ได้ "อาสี่ อาฉลาดจริงๆ รู้ว่าผมไปจับไก่ป่า ก็ต้มน้ำรอถอนขนเลยเหรอครับ"

"ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าเอ็งไปจับไก่ป่า? ข้าแค่นั่งว่างๆ ไม่มีอะไรทำ เห็นกระติกน้ำร้อนเอ็งแห้ง เลยกะจะต้มน้ำให้เท่านั้นแหละ"

หลี่ฟู่เอานเดินเข้ามา เปิดปากกระสอบปุ๋ยดู พอเห็นของดีข้างในมากมายก็ตกตะลึง

"โอ้โห! เอ็งเข้าป่าไปแค่ชั่วโมงเดียว ได้ของดีกลับมาเยอะขนาดนี้เลยเรอะ? มีทั้งกบหิน ทั้งไก่ป่า ไปทำอีท่าไหนมาเนี่ย?"