บทที่ 94 ยกระดับ

หลูชิ่งหลินกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ใบหน้าแข็งทื่อเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลี่ชิงเฟิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มแล้วหันหลังกลับไปวางหินก้อนใหญ่ไว้กลางลานบ้าน

หลูชิ่งหลินรีบเดินตามออกมา ประจบสอพลอเสียงสั่น

"ชิง... ชิง... ชิงเฟิงเอ้ย ดะ... ได้ยินมาว่าเอ็งแรงเยอะ เมื่อก่อนน้ายัง... น้ายังไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เชื่อสนิทใจเลย ฮ่าๆๆ"

เขาทั้งเสียใจและหวาดกลัว พยายามอย่างยิ่งที่จะแก้ไข 'ความเข้าใจผิด' ระหว่างเขากับหลี่ชิงเฟิง

กลัวว่าวันดีคืนดีหลี่ชิงเฟิงเกิดเหม็นขี้หน้าเขาขึ้นมา จะจับเขาทุ่มออกไปนอกบ้าน

หลี่ชิงเฟิงปัดฝุ่นที่มือ หันกลับมาฉีกยิ้มให้เขา

"ฮ่าๆ น้าชิ่งหลิน ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยขนของกลับมาเก็บรักษาไว้ให้ ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว น้าช่วยขนของกลับไปส่งให้หน่อยได้ไหมครับ"

"ฮ่าๆ ได้สิๆ แน่นอนอยู่แล้ว!"

หลูชิ่งหลินไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบหันหลังกลับไปขนของทันที

คุณพระคุณเจ้าช่วย! ถ้าข้าไม่รีบเอาของคืนมัน เกิดมันโมโหขึ้นมา มีหวังหักแขนข้าด้วยมือเปล่าแน่!

พลาดไปแล้ว!

พลาดอย่างมหันต์!

ยังไม่ทันรู้ตื้นลึกหนาบางของหลี่ชิงเฟิง ไม่ทันได้พิสูจน์ว่ามันแรงช้างสารจริงอย่างที่เขาลือกันหรือเปล่า ก็ดันโลภมากอยากได้ของเล็กๆ น้อยๆ ไม่น่าเลยจริงๆ!

คราวหน้าก่อนจะฉวยโอกาส ต้องดูให้แน่ใจก่อนว่าสู้เขาได้ไหม!

ไม่สิ ต้องดูให้แน่ใจว่าสองผัวเมียช่วยกันรุมแล้วจะสู้เขาได้หรือเปล่า!

แรงสองคนยังไงก็น่าจะมากกว่าคนเดียวแหละนะ!

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ หลี่ชิงเฟิงถือเป็นข้อยกเว้น

ต่อให้รวมหัวกันทั้งบ้านสามคนพ่อแม่ลูก ก็คงสู้มันไม่ได้!

ทางที่ดีอย่าไปยุ่งกับมันดีกว่า!

อาศัยจังหวะที่หลี่ชิงเฟิงกำลังคุยเรื่องต้นไม้ดอกไม้กับลูกสาว หลูชิ่งหลินรีบขนข้าวของที่กวาดมาจากบ้านหลี่ชิงเฟิงออกมาคืนจนหมด แถมยังแถมไข่ไก่ให้อีกสิบกว่าฟอง

"ชิงเฟิงเอ้ย นี่น้าให้ไข่ไก่ เอาไปต้มให้หลานกินนะ"

หลูชิ่งหลินยื่นไข่ให้ด้วยความหวาดหวั่น ใบหน้ายิ้มแย้มประจบประแจง

หลี่ชิงเฟิงกลั้นขำ รับไข่ไก่มา "ขอบคุณครับน้าชิ่งหลิน"

"ขอบคุณอะไรกัน คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจ"

อึก กลืนน้ำลายลงคอ พยายามควบคุมร่างกายไม่ให้สั่น

หลูเสี่ยวเย่ว์เห็นพ่อเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือจนกลายเป็นคนขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ ก็ทำหน้าไม่ถูก จะหัวเราะก็ไม่ได้จะร้องไห้ก็ไม่ออก

เตือนแล้วว่าอย่าโลภก็ไม่ฟัง ป่านนี้คงเขียวไปทั้งลำไส้ด้วยความเสียใจแล้วมั้ง

ก็ดีเหมือนกัน ให้พี่เฟิงจอมพลังขู่ให้กลัวซะบ้าง ไม่งั้นถ้าไม่เลิกนิสัยชอบเอาเปรียบคนอื่น วันข้างหน้าไม่รู้จะไปก่อเรื่องอะไรอีก

หลี่ชิงเฟิงกลับถึงบ้าน จัดข้าวของเข้าที่เข้าทางเรียบร้อย

จากนั้นก็โทรหาผู้ใหญ่บ้านและถังซิง กำชับว่าเย็นนี้ต้องมากินข้าวที่บ้านให้ได้ บอกว่าเตรียมกับข้าวดีๆ ไว้รอเพียบ

ฝากถังซิงหิ้วเหล้ามาด้วย ส่วนผู้ใหญ่บ้านให้ติดใบชามาหน่อย

เสร็จแล้วก็ไปตามอาสี่ที่บ้าน

หลี่ฟู่เอานเดินบ่นกระปอดกระแปดตามหลี่ชิงเฟิงมาที่กระท่อม

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ด่าหลี่ชิงเฟิง แต่ด่าผานเว่ยหมินที่ไม่รู้จักแยกแยะถูกผิด

เดิมทีนึกว่าหัวหน้าทีมอะไรนั่นคุมตัวหลี่ชิงเฟิงไปตามหน้าที่

แต่พอฟังหลี่ชิงเฟิงเล่าเรื่องวันนี้ให้ฟังระหว่างทาง ถึงได้รู้ว่าไอ้หัวหน้าทีมบ้านั่นใช้อำนาจรัฐแก้แค้นเรื่องส่วนตัว!

ทำผิดกฎหมายชัดๆ!

บ้านเมืองไม่มีขื่อไม่มีแปหรือไงวะ!

"สารวัตรคนที่เอ็งเล่ามา ฟังดูเหมือนเป็นคนดีนะ"

หลี่ฟู่เอานสรุปความ

"เอ็งต้องขอบคุณเขาให้มากๆ ไม่งั้นต่อให้เอ็งไม่ผิดจริง แต่ไปหักขาผานเว่ยหมินแบบนั้น ตามขั้นตอนปกติ เขาคงไม่ปล่อยตัวเอ็งกลับมาเร็วขนาดนี้หรอก"

"ผมรู้ครับอาสี่"

หลี่ชิงเฟิงขยับผ้าห่มคลุมให้ลูกทั้งสองที่หลับปุ๋ย พูดเสียงเบาว่า

"วันนี้จื่ออวี๋ไม่ค่อยได้นอน ตอนนี้น่าจะหลับยาว เผลอๆ อาจจะตื่นอีกทีตอนค่ำเลยก็ได้"

"จื่อเหิงก็น่าจะหลับได้สักสองชั่วโมง อาช่วยนั่งเฝ้าตรงนี้หน่อยนะครับ ผมจะเข้าป่าไปหาของป่ามาทำกับข้าว เย็นนี้ชวนถังซิงกับผู้ใหญ่บ้านมากินข้าวด้วย"

"ไปเถอะๆ" หลี่ฟู่เอานโบกมือ "ข้าจะนั่งเฝ้าอยู่ตรงนี้แหละ ไม่ไปไหนหรอก"

"ได้เลยครับ" ได้ยินอาสี่รับปาก หลี่ชิงเฟิงก็คว้าอุปกรณ์เข้าป่าทันที

ถึงแม้เขาจะมีหูทิพย์ตาทิพย์ ต่อให้ไม่ต้องให้อาสี่เฝ้าก็ไม่มีปัญหา

แต่วันนี้อารมณ์ของเด็กๆ ไม่ค่อยคงที่ มีคนเฝ้าไว้ย่อมอุ่นใจกว่า

เผื่อตื่นมาแล้วร้องไห้ เขาจะได้มีคนช่วยดู เพราะเขาอาจจะกลับมาไม่ทัน

คืนนี้จะเลี้ยงข้าวตอบแทนบุญคุณ จะให้มีแต่ไข่ผัดก็กระไรอยู่

ถึงแม้ด้วยฐานะตอนนี้ ต่อให้มีแค่ไข่ผัดก็คงไม่มีใครว่า

แต่เขาอยากขอบคุณผู้ใหญ่บ้านกับภรรยา และถังซิงจากใจจริง

วันนี้ถ้าไม่ได้ผู้ใหญ่บ้านกับเมียช่วยดูแลลูก ถ้าไม่ได้ถังซิงไปตามสารวัตรมาช่วย ป่านนี้มืดค่ำแล้วเขาอาจจะยังไม่ได้กลับบ้าน

ถึงหมัดเขาจะแข็ง แต่บางครั้งอำนาจก็กดหัวคนได้ ต่อให้หมัดแข็งแค่ไหน ก็สู้กฎเกณฑ์บางอย่างไม่ได้

เว้นแต่ว่าหมัดนั้นจะแข็งแกร่งจนไม่เกรงกลัวฟ้าดิน!

หลี่ชิงเฟิงเดินจ้ำอ้าวไปตามทางเดินในป่า ย้ำเตือนความคิดเดิมของตนอีกครั้ง

ต้องใช้เศษเวลาทุกนาทีที่มีเพื่อยกระดับตัวเอง

การยกระดับที่ว่านี้ หมายถึงทั้งพละกำลังและความรู้

คนเราจะแข็งแกร่งได้ มีแต่กำลังอย่างเดียวไม่ได้

ถ้ามีแต่กำลังแต่ไร้สมอง ก็เป็นได้แค่คนบ้าพลัง

เช่นเดียวกัน มีแต่ความรู้แต่ร่างกายอ่อนแอ ก็ไปไม่รอด

ไม่อย่างนั้นแค่ไข้หวัดใหญ่เล่นงานก็อาจถึงตาย ต่อให้มีความรู้ท่วมหัวแล้วจะมีประโยชน์อะไร?

ต้องมีทั้งสองอย่างควบคู่กัน ถึงจะยืนหยัดอย่างภาคภูมิในโลกใบนี้ได้