บทที่ 93 สวนงามเพราะหิน

หลี่ชิงเฟิงยังคงยืนคุยเรื่องต้นไม้ดอกไม้อยู่กับหลูเสี่ยวเย่ว์ในลานบ้าน

หลูเสี่ยวเย่ว์รู้สึกประหลาดใจและดีใจมากที่เห็นว่าหลี่ชิงเฟิงมีความรู้ความเข้าใจเรื่องการจัดสวนไม่น้อย

ในหมู่บ้านแห่งนี้ การที่เธอปลูกดอกไม้เต็มลานบ้านแบบนี้มีแต่จะเรียกเสียงเยาะเย้ยถากถาง หาคำชมไม่ได้เลยสักนิด

เพราะในสายตาของชาวบ้านส่วนใหญ่ที่ต้องทำมาหากินอย่างยากลำบาก ดอกไม้ใบหญ้าพวกนี้กินก็ไม่ได้ ใช้งานก็ไม่ได้ ปลูกไว้ก็เปลืองที่เปลืองแรง สู้ปลูกผักชีฝรั่งหรือกุยช่ายไว้กินยังจะดีเสียกว่า

หรืออย่างแย่ที่สุด ก็เอาลานบ้านไว้กองฟืนกองไม้ ยังมีประโยชน์กว่าปลูกดอกไม้สวยๆ งามๆ พวกนี้

แม่ของเธอ หวงหมิงซิ่ว ก็คิดแบบนี้เช่นกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะป้าๆ น้าๆ หรือลูกพี่ลูกน้องจากในเมืองที่แวะมาเยี่ยมชมแล้วเอ่ยปากชมว่าสวนสวย หลูเสี่ยวเย่ว์คงไม่มีทางได้ใช้พื้นที่ลานบ้านปลูกต้นไม้พวกนี้ภายใต้สายตาอันเข้มงวดของแม่ได้แน่ๆ เป็นได้แค่ฝันกลางวัน

หลี่ชิงเฟิงถือเป็นคนแรกในหมู่บ้านที่เอ่ยปากชมสวนดอกไม้ของเธอ

นอกจากความดีใจแล้ว เธอยังรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

ดูท่าคนในหมู่บ้านนี้ก็ไม่ได้หัวโบราณคร่ำครึไปเสียทุกคน อย่างน้อยก็ยังมีพี่เฟิงคนหนึ่งล่ะ

หลี่ชิงเฟิงเองก็สังเกตเห็นว่า แม้หลูเสี่ยวเย่ว์จะยิ้มแย้มทักทายเขาทุกครั้งที่เจอกัน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอยิ้มได้สดใสเท่าครั้งนี้มาก่อน

ดูท่าทางเธอจะชอบต้นไม้ใบหญ้าจริงๆ พอมีคนชมสวนของเธอ เธอก็มีความสุข

คิดได้ดังนั้น เขาจึงเอ่ยชมอีกประโยค "เสี่ยวเย่ว์ ลานบ้านเธอนี่พูดได้เลยว่าเป็นสวนที่สวยที่สุดในหมู่บ้านเราแล้วนะ"

คำชมที่ยกย่องขนาดนี้ทำเอาหลูเสี่ยวเย่ว์หน้าแดง

"พี่เฟิง ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกจ้ะ!"

"สวนของฉันก็งั้นๆ แหละ เพราะมีแต่ต้นไม้ดอกไม้ ไม่มีของตกแต่งอย่างอื่นเลย"

"โบราณว่า 'สวนงามเพราะหิน ห้องศิลป์งามเพราะศิลา' สวนฉันยังไม่มีก้อนหินสวยๆ สักก้อน จะเรียกว่างดงามสมบูรณ์คงไม่ได้หรอกจ้ะ"

"ก้อนหิน?" หลี่ชิงเฟิงยิ้มอย่างไม่เข้าใจ "เธออยากเอาก้อนหินก้อนเบ้อเริ่มมาวางในลานบ้านเหรอ?"

"ใช่จ้ะ" เสี่ยวเย่ว์ตอบด้วยใบหน้าเพ้อฝัน

"รอฉันรวยเมื่อไหร่ ฉันจะจ้างรถเครนมายกหินก้อนใหญ่ในสวนผักหลังบ้านมาวางไว้ตรงนี้เลย"

เธอชี้ไปที่พื้นที่ว่างข้างต้นรวงผึ้งที่กำลังโตเป็นพุ่มสวย แล้วพูดอย่างตื่นเต้น

"ดูสิ ถ้าวางตรงนี้ มันจะตรงกับบทกวีที่ว่า 'หินอิงแอบแนบไม้ต้านลมไหว บัวชูใบใต้วารีที่แสงจันทร์ส่อง' พอดีเป๊ะเลยไหม?"

หลี่ชิงเฟิงกวาดตามองบ่อปลาในลานบ้าน แล้วยิ้ม "จริงด้วยสิ ไม่นึกเลยว่าเสี่ยวเย่ว์จะรู้เรื่องพวกนี้เยอะขนาดนี้! เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวฉันช่วยยกหินก้อนนั้นมาให้เอง บอกมาสิว่ามันอยู่ตรงไหน"

"ฮะ?"

หลูเสี่ยวเย่ว์ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเจื่อนๆ "พี่เฟิง ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกพี่นะ แต่หินก้อนนั้นมันใหญ่มาก หนักเกือบสองร้อยจินได้มั้ง"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันลองยกดูก็รู้ว่าไหวไม่ไหว อยู่ตรงไหนล่ะ?"

"อยู่ตรงมุมสวนผักหลังบ้านจ้ะ" หลูเสี่ยวเย่ว์ชี้ไปทางสวนหลังบ้าน

หลี่ชิงเฟิงส่งจื่ออวี๋ในอ้อมแขนให้เสี่ยวเย่ว์อุ้ม แล้วเดินจ้ำอ้าวไปทางสวนผักหลังบ้าน พอไปถึงก็เจอก้อนหินขนาดใหญ่วางอยู่ตรงมุมสวนจริงๆ

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปโอบก้อนหินแล้วยกขึ้นเบาๆ ราวกับยกกล่องโฟมอย่างนั้นแหละ ยกขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

หลูเสี่ยวเย่ว์อุ้มจื่ออวี๋เดินตามมา กะว่าจะตะโกนบอกหลี่ชิงเฟิงว่าหินมันหนักมาก อย่าฝืนเลยนะ

แต่พอเดินมาถึงปากทางเข้าสวนผัก ก็เห็นหลี่ชิงเฟิงยกหินยักษ์เดินสวนออกมาพอดี

ตะลึง!

ตะลึงจนตาค้าง!

หินก้อนนั้นดูยังไงก็น่าจะหนักสักร้อยโลได้!

แถมตอนนั้นเธอก็เคยลองผลักดูแล้ว หินไม่ขยับเลยสักนิด ตัดความเป็นไปได้ว่าข้างในกลวงออกไปได้เลย

นี่คือหินตันๆ ก้อนเบ้อเริ่มเทิ่ม!

แต่หินยักษ์ที่เธอขยับไม่ได้แม้แต่มิลลิเมตร กลับถูกหลี่ชิงเฟิงยกขึ้นมาอย่างกับปุยนุ่น

เหลือเชื่อ!

เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

เขาทำได้ยังไงกัน?

เธอรีบถอยหลังหลบทางให้หินยักษ์ผ่านไป หลูเสี่ยวเย่ว์มองแผ่นหลังของหลี่ชิงเฟิงด้วยความตกตะลึง แล้วอดไม่ได้ที่จะก้มลงมองทารกน้อยแสนน่ารักในอ้อมกอด

ช่างจินตนาการไม่ออกเลยว่าเด็กน้อยน่ารักน่าชังขนาดนี้จะมีพ่อที่พลังช้างสารขนาดนี้!

เธอเผลอคิดเตลิดไปไกลว่า ถ้าจื่ออวี๋โตขึ้น หน้าตาสะสวย จิ้มลิ้มพริ้มเพรา ผิวขาวปากแดง แต่...

แต่กลับมีกล้ามเป็นมัดๆ แถมยังถอนต้นหลิวด้วยมือเปล่าได้!

ภาพมันจะออกมาเป็นยังไงนะ?

หลี่ชิงเฟิงแบกหินยักษ์เดินผ่านหน้าประตูห้องรับแขก เอ่ยทักทายหลูชิ่งหลินที่กำลังแอบยกหม้ออัดแรงดันพร้อมฝาปิดด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ

"อาชิ่งหลิน อยู่บ้านเหรอครับ!"

หลูชิ่งหลินที่กำลังย่อตัวย่องเบาหันขวับมามองที่ประตู เห็นเงาดำทะมึนบดบังแสงสว่างตรงหน้าประตูจนมิด

พอเพ่งมองดีๆ เงาดำนั้นคือหลี่ชิงเฟิงที่กำลังแบกหินยักษ์อยู่!

และหินก้อนนั้นก็คือหินจากมุมสวนหลังบ้านเขาเอง!

เชี่ย!

เขาอ้าปากค้าง มือไม้อ่อน——

หม้ออัดแรงดันร่วงหลุดมือ กระแทกใส่หลังเท้าเต็มๆ ดังปึก

"โอ๊ย!" หลูชิ่งหลินรู้สึกเจ็บแปลบที่หลังเท้า เหมือนกระดูกจะหัก

พร้อมกันนั้น ความเย็นยะเยือกก็แล่นปราดไปทั่วสันหลัง

"ชะ... ชิงเฟิงเหรอ! ฮะๆๆ คือ... คืออาได้ข่าวว่าเอ็งโดนตำรวจจับไป กลัวว่าจะไปนาน เดี๋ยวข้าวของจะโดนหมูป่ารื้อพังหมด เลย... เลยช่วยเก็บมาไว้ที่บ้านอาให้น่ะ"

ตอนที่หลูชิ่งหลินพูดแก้ตัว ฝาหม้ออัดแรงดันทรงกลมก็กลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้นเหมือนล้อรถ

กลิ้งไปได้ครึ่งรอบ ก็ไปหยุดกึกอยู่ที่ธรณีประตูข้างเท้าหลี่ชิงเฟิง ล้มดังเคร้ง แล้วก็นิ่งสนิท

บรรยากาศช่างน่าอับอายเหลือเกิน

และก็แฝงความพิลึกพิลั่นชอบกล