บทที่ 92 ทำตัวมีพิรุธ

ถ้าเป็นเวลาปกติ เธอคงฉีกยิ้มกว้างอวดเหงือก พอเห็นว่าพ่อยังอยู่ข้างกาย ก็จะหลับต่ออย่างหวานชื่น

แต่ตอนนี้ พอเธอมองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยที่สุดอยู่ตรงหน้า ปากเล็กๆ กลับเบะออก แล้วส่งเสียงร้องไห้จ้าออกมาด้วยความน้อยใจสุดขีด "แง~"

มือน้อยๆ อวบอ้วนทุบตีสะเปะสะปะ เดี๋ยวก็ตีหน้าหลี่ชิงเฟิง เดี๋ยวก็ข่วนคอเขา

ครั้งนี้เธอโกรธจริงๆ แล้ว

โกรธมากด้วย!

เสียงร้องไห้ดังขึ้นเรื่อยๆ จนแสบแก้วหู

หลี่ชิงเฟิงอุ้มลูกสาวพาดบ่า ให้ร่างกายเล็กจิ๋วแนบชิดกับอกกว้าง สองแขนโอบกอดเธอไว้แน่น เพื่อให้เธอจมอยู่ในอ้อมกอดของเขา

แต่ถึงทำขนาดนี้ ก็ยังไม่อาจดับไฟโทสะของเจ้าตัวเล็กได้ เสียงร้องไห้ยิ่งดังระงม มือน้อยๆ ยิ่งทุบตีแรงขึ้น

สือเหมยหัวเราะ "โอ้โฮ เจ้าตัวเล็กคนนี้ ขี้โมโหเอาเรื่องเลยนะเนี่ย! ตอนอุ้มมาทีแรกก็ร้องไปยกหนึ่งแล้ว พอหลับไปได้สักพักก็ตื่นมาร้องอีก ต้องทั้งกล่อมทั้งโอ๋กว่าจะหยุด แต่พอแกนึกถึงเธอขึ้นมา ต่อให้กินนมอยู่ ก็จะร้องไห้โฮขึ้นมาเฉยเลย"

"อาสะใภ้ ลำบากแย่เลยครับ"

หลี่ชิงเฟิงอุ้มจื่ออวี๋ที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย กล่าวขอบคุณสือเหมยจากใจจริง "วันนี้ถ้าไม่ได้อาสะใภ้กับอาผู้ใหญ่บ้านช่วยไว้ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน"

แม้ว่าอาสี่จะช่วยดูหลานได้ แต่หลังจากเกิดเรื่องคราวนั้น หลี่ชิงเฟิงก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

แต่ผู้ใหญ่บ้านกับอาสะใภ้สือเหมยนั้นต่างออกไป

ทั้งสองคนมีลูกมีหลาน และทำงานตรากตรำมาตลอด ร่างกายแข็งแรงกว่าอาสี่มาก ดังนั้นฝากเด็กๆ ไว้กับพวกเขาย่อมอุ่นใจกว่า

"ไม่ใช่ความดีความชอบของพวกเราทั้งหมดหรอก"

สือเหมยเล่าต่อ "พออาสี่ของเธอรู้ข่าวว่าเธอโดนจับ ก็ร้อนใจมาก พอรู้ว่าหลานสองคนอยู่กับฉัน แกก็รีบมาช่วยเลี้ยง ไม่งั้นลำพังแค่ฉันคนเดียวต้องรับมือเจ้าตัวเล็กขี้แยคนนี้ก็หัวหมุนแล้ว จะไปดูจื่อเหิงทันได้ยังไง"

"แล้วอาสี่ไปไหนแล้วครับ?" หลี่ชิงเฟิงมองซ้ายมองขวาไม่เห็นอาสี่ จึงเอ่ยถาม

"แกกลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านแล้ว ฉันชวนกินที่นี่ก็ไม่ยอม จะกลับไปกินที่บ้านท่าเดียว"

สือเหมยเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ รีบถามว่า "ชิงเฟิง เธอยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงใช่ไหม ในหม้อต้มมันเทศไว้เยอะเลย ไปกินรองท้องก่อนสิ เดี๋ยวพอผู้ใหญ่บ้านกลับมา เราค่อยผัดกับข้าวเพิ่มสักสองอย่าง"

"ไม่รบกวนดีกว่าครับอาสะใภ้"

หลี่ชิงเฟิงพูดพลางโยกตัวกล่อมจื่ออวี๋เบาๆ "พวกเราขอกลับบ้านก่อนดีกว่าครับ ผมโดนจับไปกะทันหันแบบนี้ ป่านนี้ข้าวของในบ้านคงโดนคนขนไปหมดแล้วมั้งครับ"

"หือ? ใครจะไปขนของบ้านเธอล่ะ" สือเหมยหัวเราะขำ "คนในหมู่บ้านเราไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอก ไม่ต้องห่วง"

หลี่ชิงเฟิงนึกถึงตอนที่หลูชิ่งหลินฉกโคมไฟโซลาร์เซลล์ไปคราวก่อน ได้แต่ยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร

หลังจากขอบคุณสือเหมยเรียบร้อย เขาก็พาลูกทั้งสองกลับบ้าน

และก็เป็นไปตามคาด ข้าวของในบ้านที่พอจะขนย้ายได้ ถูกขนไปเกลี้ยงแทบไม่เหลือ

หลังจากพักผ่อนสักครู่ เขาจึงพาลูกๆ มุ่งหน้าตรงไปที่บ้านของหลูชิ่งหลินทันที

"อาชิ่งหลิน"

เสียงเรียกดังมาจากลานหน้าบ้าน

หลูชิ่งหลินขมวดคิ้วด้วยความระแวงทันที คิดในใจว่า หูฝาดไปหรือเปล่า?

เสียงทำไมเหมือนไอ้หลี่ชิงเฟิงจัง?

ไม่น่าใช่! ก็ไหนบอกว่าหลี่ชิงเฟิงโดนตำรวจจับไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

ฟังจากโอวชุนกุ้ยเล่ามา บอกว่าหลี่ชิงเฟิงไปตีเถ้าแก่ผานที่รับซื้อของป่าในตำบล จนโดนผานเว่ยหมิน หัวหน้าทีมตำรวจซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ ของเถ้าแก่ผานคุมตัวไป

ในเมื่อหัวหน้าผานเป็นคนจับไปเอง ตามหลักแล้วไม่น่าจะได้กลับมาเร็วขนาดนี้

เพราะโอวชุนกุ้ยบอกในกลุ่มแชตวีแชตว่า คราวนี้หลี่ชิงเฟิงซวยหนักแน่ คงต้องเสียเงินค่าทำขวัญบานเบอะ แถมอาจจะโดนขังคุกอีกต่างหาก

ตอนนั้นคนในกลุ่มที่อิจฉาหลี่ชิงเฟิงเรื่องจับกบหินได้เยอะและขายหน่อไม้ฤดูหนาวได้กำไรดี ต่างพากันสะใจ พูดจาถากถางสมน้ำหน้ากันยกใหญ่

แต่ไม่รวมถึงเขา

เพราะหลี่ชิงเฟิงยังติดหนี้เขาอยู่ก้อนโต ถ้าหลี่ชิงเฟิงโดนจับ แล้วเขาจะได้เงินคืนเมื่อไหร่ล่ะ

ดังนั้น พอได้ยินเสียงหลี่ชิงเฟิง เขาจึงรู้สึกดีใจระคนกระอักกระอ่วน

ก็เมื่อเช้าเขาเพิ่งไปยกเค้าบ้านหลี่ชิงเฟิงมาหยกๆ

ถ้าหลี่ชิงเฟิงกลับมา แล้วรู้ว่าเขาเป็นคนขนของมา มันจะไม่ดูหน้าแตกหมอไม่รับเย็บเหรอ?

อะแฮ่ม ภาพหลอน!

ต้องเป็นภาพหลอนแน่ๆ!

เขาก้มหน้ากินข้าวไปพลางไถโทรศัพท์ไปพลาง ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

"พี่เฟิง?" หลูเสี่ยวเย่ว์ที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกท่ามกลางแดดร้อนจัด เห็นหลี่ชิงเฟิงยืนอุ้มลูกดูลูกไม้อยู่ในลานบ้านพอดี

เธอแปลกใจเล็กน้อย "พี่กลับมาแล้วเหรอ ดีจังเลย ได้ยินว่าเมื่อเช้าพี่โดนตำรวจพาตัวไป พวกเขาไม่ได้ทำอะไรพี่ใช่ไหม?"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย ไม่ใช่การแสร้งถามเพื่อจะล้วงลูกเอาไปนินทา

หลี่ชิงเฟิงยิ้มให้เธอ "ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ขอบใจนะที่เป็นห่วงเสี่ยวเย่ว์ ดอกไม้ในสวนเธองามดีจัง สวยมากเลย"

หลูชิ่งหลินที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นตะลึงงัน เชี่ยเอ๊ย หลี่ชิงเฟิงตัวจริงเสียงจริง!

ถุงเงินถุงทองของข้ากลับมาแล้ว!

เขากำลังจะลุกออกไปต้อนรับหลี่ชิงเฟิง แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นกองของที่วางระเกะระกะอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน

เครื่องมือทำมาหากินของมันวางหราอยู่กลางบ้านข้านี่หว่า ขืนมันมาเห็นเข้า มีหวังมองหน้ากันไม่ติด!

หน้าของเขาร้อนผ่าวด้วยความอับอาย รีบย่องเบาไปที่กองหม้อเหล็ก หม้ออัดแรงดัน และข้าวของเครื่องใช้อื่นๆ

จากนั้นก็ค่อยๆ ยกของที่ไปปล้นเขามาพวกนั้นขึ้นด้วยท่าทางเงียบกริบ ย่อตัวลงต่ำ ทำตัวลับๆ ล่อๆ รีบขนของไปซ่อนในห้องเก็บของอย่างทุลักทุเล

แม่เอ๊ย อยู่บ้านตัวเองแท้ๆ ทำไมต้องทำตัวเหมือนโจรด้วยวะเนี่ย?*

ถ้ารู้ว่ามันจะกลับมาเร็วขนาดนี้ รู้งี้ไม่น่าโลภมากไปขนมาเลยจริงๆ