บทที่ 91 คนกันเองไม่พูดคำว่าขอบคุณ

หลี่ชิงเฟิงเดินออกมาจากห้องสอบปากคำ สิ่งแรกที่เห็นคือถังซิง

เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย จึงเดินเข้าไปถาม "ถังซิง นายมาได้ยังไง?"

"สองชั่วโมงก่อนผู้ใหญ่บ้านโทรหาฉัน เล่าเรื่องของนายให้ฟัง"

ถังซิงพูดเสียงเบา "ฉันหาคนอื่นช่วยไม่ได้ ก็เลยไปหาสารวัตร เดิมทีก็ไม่หวังอะไรมาก แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะยื่นมือเข้ามาช่วยเรื่องนี้จริงๆ"

ตอนที่ถังซิงได้รับโทรศัพท์จากผู้ใหญ่บ้าน เขาร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติด แต่เขาเป็นเพียงผู้น้อยไร้อำนาจวาสนา คนในที่ว่าการอำเภอนี้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าเขา ไม่ใช่คนที่เขาจะไปสั่งการอะไรได้

อีกอย่างสถานีตำรวจก็ไม่ได้อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของหน่วยงานอื่นในนี้ ต่อให้เขาไปหานายกเทศมนตรีก็อาจจะไม่มีประโยชน์

ด้วยความร้อนรน เขาจึงบุกไปหาสารวัตรประจำสถานีตำรวจโดยตรง

คิดไม่ถึงว่าสารวัตรที่เพิ่งมารับตำแหน่งใหม่คนนี้พอทราบเรื่องก็กระตือรือร้นทันที รีบสั่งการจัดการทุกอย่าง ไม่เพียงแต่ระงับการทำลายหลักฐานกล้องวงจรปิดได้สำเร็จ แต่ยังรวบรวมพยานหลักฐานและพยานบุคคลอื่นๆ มาได้ครบถ้วน

คำว่า 'เด็ดขาดรวดเร็ว' เหมาะสมกับเขาอย่างยิ่ง

หลี่ชิงเฟิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เป็นอย่างนี้นี่เอง วันหลังฉันต้องขอบคุณเขาให้ดีๆ ตอนนี้ลูกสองคนอยู่ที่บ้าน ฉันต้องรีบกลับไปดูก่อน"

"ไปเถอะ" ถังซิงยื่นกุญแจรถให้ทันที "เอารถฉันขับกลับไป"

"แล้วนายล่ะ?" หลี่ชิงเฟิงลังเล "ถ้าฉันเอารถไป นายจะกลับยังไง?"

"เดี๋ยวเลิกงานฉันนั่งรถเมล์กลับ ถึงปากทางค่อยให้พ่อออกมารับ" ถังซิงพูดอย่างสบายๆ "นายรีบกลับไปดูลูกเถอะ"

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้าอย่างซาบซึ้ง "พี่น้องไม่พูดคำขอบคุณ เย็นนี้มากินข้าวที่บ้านนะ ดื่มกันสักสองแก้ว"

"ไม่มีปัญหา"

หลี่ชิงเฟิงรับกุญแจรถ เดินไปหารถแล้วรีบขับบึ่งกลับไปทันที

ในหัวของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยภาพใบหน้าสิ้นหวังและหวาดกลัวของจื่อเหิงตอนที่เขาถูกพาตัวออกมา

เขาแทบอยากจะติดปีกบินกลับไป กอดลูกทั้งสองไว้แน่นๆ แล้วบอกพวกเขาว่าพ่อกลับมาแล้ว

ตอนที่ถูกพาตัวขึ้นรถตำรวจ เขาเพ่งสมาธิใช้สายตาทิพย์มองเห็นลูกชายที่ร้องไห้โฮ

เห็นลูกชายวิ่งตามท้ายรถจนหกล้ม

และเห็นลูกสาวที่ร้องไห้จนแทบขาดใจอยู่ในอ้อมกอดของผู้ใหญ่บ้าน

แก้วตาดวงใจทั้งสองของเขา ราวกับรู้ว่าพ่อกำลังจะไปตกระกำลำบาก จึงร้องไห้หนักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

วินาทีนั้น หัวใจเขาแทบสลาย

เดิมทีเขาคิดว่าแค่ไปให้ความร่วมมือสอบปากคำที่สถานีตำรวจในตำบล เดี๋ยวเดียวก็ได้กลับไปหาลูก แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงขนาดนี้

เขาไม่ได้อยากหักขาผานเว่ยหมิน!

แต่ผานเว่ยหมินจะเตะผ่าหมากเขา เขาจึงจำเป็นต้องป้องกันตัว

และก็เป็นเพราะการกระทำของผานเว่ยหมินที่ไม่สนถูกผิด เข้าข้างแต่พวกพ้อง และลูกเตะสุดแรงเกิดนั้นเอง ที่ทำให้หลี่ชิงเฟิงตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่งที่เขาค้นพบมานานแล้วแต่ไม่อยากยอมรับ:

ชนบทอาจดูใสซื่อ แต่จิตใจคนนั้นซับซ้อน!

ถ้าเขาอ่อนแอ ก็มีแต่จะถูกคนอื่นรังแก!

และจะพลอยทำให้ลูกๆ โดนดูถูกเหยียดหยามไปด้วย!

หลี่ชิงเฟิงกำพวงมาลัยแน่น สายตามุ่งมั่นจ้องมองไปข้างหน้า

ต้องเร่งพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเอง! จะยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบวันนี้ขึ้นอีกไม่ได้!

จากนี้ไปนอกจากต้องขยันหาเงินแล้ว ยังต้องใช้เศษเวลาที่มีทั้งหมดฝึกฝนความสามารถของตัวเอง ต้องควบคุมพลังเทพในกายให้ได้ดั่งใจและมั่นคงกว่าเดิม!

เมื่อขับรถมาถึงหมู่บ้าน หลี่ชิงเฟิงมุ่งตรงไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านทันที

"ผู้ใหญ่ครับ" หลี่ชิงเฟิงเดินเข้าลานบ้านอย่างรวดเร็วและแผ่วเบา เอ่ยเรียกเสียงเบา

"พ่อ!"

จื่อเหิงที่ประสาทตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา พอได้ยินเสียงพ่อก็พุ่งตัวออกมาจากห้องนั่งเล่นทันที

ในเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา เขาพุ่งออกมาแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ไม่ว่าจะเสียงเปิดประตูรั้ว หรือเสียงมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านหน้าบ้าน เขาก็จะรีบวิ่งออกมาดูเป็นคนแรกเสมอว่าใช่พ่อกลับมาหรือเปล่า

เท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย วิ่งออกมาด้วยความเร็วสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ครั้งนี้ ในที่สุดเขาก็ได้เห็นร่างสูงใหญ่ของพ่อจริงๆ

เส้นประสาทที่ตึงเครียดขาดผึง น้ำตาทะลักออกมาทันที เขาวิ่งถลันเข้าไปโถมตัวเข้าใส่อ้อมกอดพ่อ สองแขนกอดเอวพ่อแน่น ร้องไห้ถามว่า

"ฮือๆๆ พ่อครับ ทำไมไปนานจังเลย? เมื่อกี้ผมรอพ่อตั้งนาน ทำไมพ่อไม่กลับมา? ฮือๆๆ"

"เด็กโง่ ตอนนี้พ่อก็กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ?"

หลี่ชิงเฟิงกอดลูกชายแน่น ยิ้มด้วยความปวดใจ "ไม่ร้องนะ พ่อสัญญาว่าจะกลับมาก่อนฟ้ามืด ตอนนี้พ่อก็กลับมาทันเห็นไหม? อย่าร้องไห้ ลูกต้องเข้มแข็งนะ"

"พ่อครับ ฮือๆๆ วันหลังพ่อนอนเยอะๆ นะ ฮือๆๆ"

หลี่ชิงเฟิงงงกับคำพูดลูก แต่ก็ยิ้มรับปาก "ได้ครับ พ่อรู้แล้ว"

"ชิงเฟิง กลับมาแล้วเหรอ"

สือเหมยอุ้มจื่ออวี๋ที่ร้องไห้จนเพลียหลับไปเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น ถามเสียงเบา "กลับมาเร็วขนาดนี้ แสดงว่าคงไม่มีเรื่องอะไรแล้วสินะ"

"ครับอาสะใภ้ ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว วันนี้รบกวนอาด้วยนะครับ"

หลี่ชิงเฟิงเข้าไปรับลูกสาวมาอุ้ม เห็นคราบน้ำตายังเปรอะแก้มลูกสาวอยู่ ก็ปวดใจเหลือเกิน

จื่ออวี๋เป็นเด็กขี้อ้อน แม้จะยังเล็กแต่ก็เริ่มจำหน้าคนได้แล้ว

จู่ๆ ต้องจากอกพ่อไปอยู่ในอ้อมกอดคนแปลกหน้า ไม่รู้ว่าแกจะกลัวขนาดไหน

เขาก้มลงจูบหน้าผากลูกสาว สองแขนกระชับกอดแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ

ดวงตาฉ่ำน้ำค่อยๆ ลืมขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าอันคุ้นเคย