บทที่ 90 หมัดเดียวขาหัก

คุกเข่าอีกแล้ว!

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ มองดูหัวหน้าทีมที่คุกเข่าทั้งสองข้างลงกับพื้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

ระ... หรือว่าโรคเกาต์ของหัวหน้าทีมจะอาการหนักเอาการ!

ผานเว่ยหมินโกรธจัด!

โกรธจนระงับอารมณ์ไม่อยู่!

โกรธจนแทบอยากจะฉีกเนื้อเถือหนังหลี่ชิงเฟิงทั้งเป็น

เขารู้ดี เขามั่นใจ ว่านี่ต้องเป็นฝีมือของหลี่ชิงเฟิงแน่ๆ!

ถึงจะไม่รู้ว่ามันใช้วิธีอะไร แต่ต้องเป็นมันแน่ๆ!

เขาร้องคำรามออกมาเสียงดัง 'โฮก' แล้วตะเกียกตะกายคลานสี่ขาพุ่งเข้าไปหาหลี่ชิงเฟิงโดยไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป

นี่เป็นสิ่งที่หลี่ชิงเฟิงคาดไม่ถึง

หัวหน้าทีมตำรวจคลานเหมือนหมาต่อหน้าธารกำนัลเพื่อพุ่งเข้ามาหาเขา!

ใครจะไปเชื่อ?

กว่าจะตั้งสติได้ ผานเว่ยหมินก็คลานมาถึงตรงหน้า แล้วดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ง้างกระบองในมือสูงลิ่ว เตรียมฟาดลงกลางแสกหน้าของเขา

ความเร็วนั้นไวมาก จนลูกน้องด้านหลังต่างอุทานในใจ

สมเป็นหัวหน้าทีม ยืดได้หดได้จริงๆ!

นึกไม่ถึงว่าจะใช้วิธีคลานเพื่อเข้าประชิดตัวหลี่ชิงเฟิง!

หัวหน้าช่างฉลาดล้ำเลิศ!

หัวหน้าจงเจริญ!

ไวเท่าความคิด!

ในจังหวะที่กระบองกำลังจะสัมผัสหนังศีรษะ หลี่ชิงเฟิงก็เอี้ยวตัวหลบวูบเดียว พ้นรัศมีไปอย่างง่ายดาย

ผานเว่ยหมินตกใจสุดขีด ไม่คิดเลยว่าระยะประชิดขนาดนี้จะฟาดไม่โดน

ตามหลักแล้ว หลี่ชิงเฟิงไม่ควรมีเวลาตอบสนองทันด้วยซ้ำ

แต่หมอนั่นดันหลบได้เฉย

ความโกรธพุ่งพล่าน!

เมื่อฟาดกระบองไม่โดน ผานเว่ยหมินก็ยกเท้าเตะผ่าหมากเข้าที่เป้ากางเกงหลี่ชิงเฟิงทันที

หลี่ชิงเฟิงชะงักไปเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าหัวหน้าทีมคนนี้จะลงมืออำมหิตขนาดนี้ ทุกท่ากะเอาให้ตายกันเลยทีเดียว!

ไม่มีเวลาให้คิดหน้าคิดหลัง เขาปล่อยหมัดสวนลงไปที่หน้าแข้งของผานเว่ยหมินเต็มแรง

ความเร็วนั้นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบจนตาเปล่ามองไม่ทัน

กร๊อบ!

เสียงกระดูกลั่นดังสนั่น ขาของผานเว่ยหมินหักสะบั้น!

"อ๊าก!" เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังก้องไปทั่วลานสถานีตำรวจ

ในเวลาเดียวกัน ประตูห้องสอบสวนถูกผลักเปิดออก ชายวัยสี่สิบกว่าปีเดินนำตำรวจอีกหลายนายเข้ามา

พอดีกับที่เห็นฉากผานเว่ยหมินยกขาเตะคนอื่นแล้วโดนสวนกลับจนลงไปกอง

"ผานเว่ยหมิน!" ผู้มาใหม่ตวาดลั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

"สะ... สารวัตร!" ลูกน้องของผานเว่ยหมินรีบหลีกทางให้อัตโนมัติ ท่าทางตื่นตระหนกและลนลาน

"ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ใช้เหตุผล นี่คุณทำบ้าอะไรอีกแล้วหะ?"

เปลือกตาของฮูจงซิ่นกระตุกถี่ๆ ราวกับเสือดาวที่กำลังเกรี้ยวกราดพร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ

เขาปรายตามองผานเว่ยหมินที่นอนร้องครวญครางอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา แล้วหันไปมองตำรวจลูกสมุนของผานเว่ยหมิน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

"เรื่องในวันนี้ พวกคุณต้องมีคำอธิบายให้ผม ไม่งั้นก็เตรียมรับผลที่ตามมาเอง!"

ฮูจงซิ่นเพิ่งมารับตำแหน่งสารวัตรได้ไม่นาน แม้ยศตำแหน่งจะสูงกว่าหัวหน้าทีมสายตรวจ แต่ในความเป็นจริง ผานเว่ยหมินเป็นเจ้าถิ่น ลูกน้องที่เป็นคนท้องถิ่นต่างเชื่อฟังแต่เขา ทำให้ฮูจงซิ่นที่เป็นสารวัตรใหญ่รู้สึกอึดอัดขัดใจมาตลอด

ก่อนหน้านี้ถ้าผานเว่ยหมินทำอะไรโดยมีหลักฐานชัดเจน เขาก็พอจะหลับตาข้างหนึ่งปล่อยผ่านไปได้

แต่วันนี้ ผานเว่ยหมินทำเรื่องผิดกฎหมายเพื่อช่วยพี่ชายตัวเอง ถึงขั้นจะกลับขาวเป็นดำ ซึ่งเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้

คนที่พยายามทำลายกล้องวงจรปิดถูกจับกุมตัวไว้แล้ว ตอนนี้เหลือแค่จัดการกับเรื่องยุ่งเหยิงตรงหน้านี้

ถ้าจัดการได้ดี ผานเว่ยหมินก็กระเด็น

ถ้าจัดการไม่ดี เขาเองนั่นแหละที่จะต้องกระเด็น

"คุณชื่ออะไร?"

ฮูจงซิ่นเดินไปหาผู้เสียหาย ระงับความโกรธและพยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนที่สุด "ผมรู้เรื่องหมดแล้ว วางใจเถอะ เรื่องนี้ผมจะให้ความเป็นธรรมกับคุณเอง"

"คุณคือสารวัตรเหรอครับ?" หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้ว ถามกลับด้วยความระแวงเล็กน้อย

เดิมทีเขากะจะซัดไอ้หัวหน้าทีมจอมกร่างนั่นให้หมอบ แต่ในเมื่อมีคนมาช่วยไกล่เกลี่ย ย่อมดีที่สุด

เจตนาของเขาไม่ได้ต้องการให้เรื่องบานปลายจนอยู่ไม่เป็นสุข

เขาเป็นคนรักความสงบ

เขาแค่อยากใช้ชีวิตเรียบง่ายกับลูกๆ สองคน

แต่ถ้าใครคิดจะมาทำลายความสงบสุข หรือคิดจะพรากพ่อพรากลูก ก็ต้องถามกำปั้นเขาดูก่อนว่าจะยอมไหม!

คนไม่คิดร้ายเสือ แต่เสือกลับจ้องทำร้ายคน

โลกมันก็เป็นแบบนี้

ที่ใดมีคน ที่นั่นย่อมมีเรื่องราววุ่นวาย

คุณอยากสงบ แต่คนอื่นไม่ยอมให้คุณสงบ เว้นแต่คุณจะแข็งแกร่งจนคนอื่นต้องแหงนหน้ามอง

ไม่อย่างนั้น ก็ต้องคอยรับมือกับสารพัดเล่ห์เหลี่ยมทั้งในที่ลับและที่แจ้ง

"ใช่ ผมเป็นสารวัตรของที่นี่ ชื่อฮูจงซิ่น"

เมื่อครู่ตอนฮูจงซิ่นเปิดประตูเข้ามา แม้จะมองไม่ทันว่าหลี่ชิงเฟิงลงมือยังไง แต่เขาได้ยินเสียงกระดูกหักชัดเจน

จากนั้นก็เห็นผานเว่ยหมินล้มลงไปร้องโอดโอย

ฝีมือรวดเร็วขนาดนี้ คนธรรมดาคงทำไม่ได้แน่

การเป็นศัตรูกับคนแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องฉลาดเลย

ฮูจงซิ่นมองผานเว่ยหมินที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความสมเพช ก่อนจะหันมาพูดต่อ

"ได้ข่าวว่าคุณยังมีลูกสองคนรออยู่ที่บ้าน คุณกลับไปก่อนเถอะ เรื่องที่เหลือผมจัดการเอง จะไม่มีใครไปหาเรื่องคุณเพราะเรื่องนี้อีก ถ้ามี โทรหาผมได้เลย"

พูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือยื่นให้หลี่ชิงเฟิง

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกประหลาดใจ เดิมทีนึกว่าสารวัตรคนนี้คงเป็นพวกเดียวกับหัวหน้าทีมคนนั้น แต่ไม่นึกว่าจะพูดจาแบบนี้

ด้วยความแปลกใจ เขารับโทรศัพท์มากดเบอร์ตัวเองแล้วโทรออกเพื่อให้โชว์เบอร์ จากนั้นก็กดวางสาย

เขาพยักหน้าขอบคุณ "ขอบคุณมากครับ"

"กลับไปเถอะ"