บทที่ 89 คุกเข่าสำนึกผิด

หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้ว "คุณไม่ถามผมหน่อยเหรอว่าทำไมผมถึงตีคน อยู่ๆ ก็จะให้ชดใช้ตั้งห้าหมื่น?"

"ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ในเมื่อแกตีคนแล้ว และยอมรับแล้ว ก็ต้องชดใช้!" ผานเว่ยหมินเสียงต่ำและเย็นชา แฝงแววข่มขู่

หลี่ชิงเฟิงแค่นหัวเราะ "พวกคุณทำคดีกันแบบนี้เองเหรอ ไม่สืบสาวราวเรื่อง ฟังความข้างเดียวจากผานเจิ้งหมินก็จะให้ผมจ่ายห้าหมื่น นี่พวกคุณมาเล่นตลกหรือไง?"

"มึงหมายความว่ายังไง!"

ผานเว่ยหมินตบโต๊ะดังปัง ลุกขึ้นชี้หน้าด่าหลี่ชิงเฟิงด้วยความโกรธ

"คนโดนแกตีจนเข้าโรงพยาบาลแล้ว แกยังจะเบี้ยวอีกเหรอ? ขอบอกไว้เลยนะ วันนี้ถ้าไม่จ่ายเงิน แกก็อย่าหวังจะได้ออกจากห้องนี้"

ตอนนั้นเอง ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังผานเว่ยหมินก็รีบก้าวออกมารับบทคนดี

"น้องชาย ไม่ใช่ว่าพวกเราอยากจะกลั่นแกล้งนายนะ แต่เถ้าแก่ผานที่รับซื้อของป่าคนนั้นโดนนายซ้อมจนเข้าโรงพยาบาลจริงๆ"

"ตอนนี้คนก็นอนอยู่ที่สถานีอนามัย ถ้านายไม่เชื่อ เราเอาเอกสารการรักษามายืนยันให้ดูก็ได้"

"เห็นว่านายต้องเลี้ยงลูกสองคนก็ลำบากแย่ เรื่องนี้ถ้าจบเร็วได้ก็รีบจบเถอะ อย่าไปเสียดายเงินทองของนอกกายเลย เดี๋ยวจะพาลเดือดร้อนไม่มีคนดูแลลูกเอานะ"

"พวกคุณกำลังขู่ผมเหรอ?" หลี่ชิงเฟิงเงยหน้ากวาดตามองกลุ่มคนตรงหน้า

คนที่เข้ามาแต่ละคนรูปร่างกำยำล่ำสัน ดูแล้วแกร่งกว่าผู้ชายทั่วไป

ถ้าวันนี้คนธรรมดาเข้ามาเจอแบบนี้ ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่เห็นท่าทางขึงขังแบบนี้ก็คงกลัวหัวหดแล้ว

แต่หลี่ชิงเฟิงไม่ใช่คนธรรมดา

"เปล่าๆ" ชายที่รับบทคนดียิ้ม "ที่พูดนี่เพราะหวังดีนะ นายอย่าดื้อดึงไปหน่อยเลย"

"ถ้าพวกคุณหวังดีกับผมจริง งั้นรบกวนช่วยไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดที่ตลาดสดหน่อย ในนั้นบันทึกเหตุการณ์ไว้หมดว่าทำไมผมถึงตีผานเจิ้งหมิน ที่ผมทำไปมันคือการป้องกันตัวโดยชอบธรรม!"

คำพูดของหลี่ชิงเฟิงทำให้ผานเว่ยหมินขมวดคิ้ว ตอบเสียงเย็น "กล้องวงจรปิดที่ตลาดเสีย"

สิ้นเสียง ชายคนหนึ่งข้างหลังก็ผลักประตูเดินออกไป

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกขำ

เมื่อวานหลังจากซัดผานเจิ้งหมิน เขาจงใจมองกล้องวงจรปิดแวบหนึ่ง

กล้องตัวนั้นยังทำงานปกติชัดๆ

แต่คนพวกนี้ยังไม่ได้ตรวจสอบด้วยซ้ำ กลับบอกว่ากล้องเสีย เจตนาเข้าข้างกันเห็นได้ชัดเจน

เขาสังเกตใบหน้าหัวหน้าทีมคนนี้ พบว่าหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับผานเจิ้งหมินอยู่หลายส่วน

ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจอะไรบางอย่าง

มิน่าล่ะผานเจิ้งหมินถึงได้กร่างนัก!

มิน่าล่ะหัวหน้าทีมคนนี้ถึงปฏิบัติหน้าที่อย่างลำเอียง

หึๆ

หลี่ชิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะออกมา

"หึๆ บังเอิญจังนะครับ"

สายตาของหลี่ชิงเฟิงจับจ้องไปที่ผานเว่ยหมิน เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "เมื่อวานตอนตีกันผมยังมองกล้องอยู่เลย มันยังดีๆ อยู่ ไหงวันนี้เสียซะแล้ว บังเอิญไปหน่อยมั้ง?"

ไฟโทสะลุกโชนในใจผานเว่ยหมิน "มึงหมายความว่ายังไง?"

"ไม่ได้หมายความว่ายังไง!"

หลี่ชิงเฟิงเลิกคิ้วเข้ม พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "จะให้ผมจ่ายห้าหมื่น ไม่มีทาง!"

"ผมป้องกันตัวโดยชอบธรรม!"

"พวกคุณไม่ตรวจสอบแล้วจะมายัดข้อหาคุมขังผม ก็ไม่มีทางเหมือนกัน!"

"ถ้าพวกคุณไม่กลัว เรามาทำให้เป็นเรื่องใหญ่กันเลยดีไหม? เอาเรื่องไปร้องเรียนที่อำเภอใหญ่พอไหม? ถ้าไม่พอไปที่ตัวเมือง"

"ถ้าในตัวเมืองยังมีคนคอยคุ้มกะลาหัวพวกคุณอยู่ เราก็ไปมณฑล ไปเมืองหลวง! ผมไม่เชื่อหรอกว่าพวกคุณจะเอามือปิดแผ่นฟ้าได้!"

"มึงรนหาที่ตายใช่ไหม?" ผานเว่ยหมินโกรธจัด

ไอ้หมาจนตรอกนี่กล้าขู่ว่าจะไปฟ้องถึงอำเภอ?

คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหน?

"โครม!" ผานเว่ยหมินล้มโต๊ะ เตะเก้าอี้กระเด็น

"กูให้โอกาสมึงครั้งสุดท้าย จ่ายเงินมา หรือไม่ก็คุกเข่าขอโทษ!"

เผชิญหน้ากับคำขู่ หลี่ชิงเฟิงไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย เขาไหวไหล่เบาๆ

"หึ งั้นผมก็ให้โอกาสคุณครั้งสุดท้ายเหมือนกัน จะคุกเข่าสำนึกผิดตอนนี้ หรือจะรอให้ผมซ้อมคุณจนน่วมก่อน แล้วค่อยคุกเข่าสำนึกผิด!"

"มึงนี่มันปากดีเหลือเกินนะ?" ผานเว่ยหมินโกรธจนหัวเราะ หยิบกระบองไฟฟ้าข้างตัวขึ้นมาเคาะใส่มือตัวเองเป็นจังหวะ

"ตอนนี้มึงจะเสียใจก็สายไปแล้ว!"

"ตอนนี้คุณยังคุกเข่าสำนึกผิดทันนะ!" หลี่ชิงเฟิงยิ้มมุมปาก

พลังมหาศาลรวบรวมไว้ที่หมัดเรียบร้อยแล้ว

ผานเว่ยหมินกระตุกเปลือกตา ง้างกระบองไฟฟ้าพุ่งเข้าใส่หลี่ชิงเฟิงอย่างบ้าคลั่งราวกับยักษ์มาร

ผัวะ!

เพิ่งก้าวขาออกไป หัวเข่าพลันเจ็บแปลบอย่างรุนแรง ร่างกายเสียหลักพุ่งถลาไปข้างหน้า ต้องรีบเอามือยันพื้นไว้ ถึงประคองตัวไม่ให้ล้มหน้าทิ่มพื้นไปได้แบบหวุดหวิด

แต่ทว่า หัวเข่าทรุดฮวบ!

ผานเว่ยหมินคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธถึงขีดสุด

ตำรวจลูกน้องด้านหลังยืนอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เห็นแค่หัวหน้าทีมกำลังจะพุ่งเข้าไปตีคน แต่จู่ๆ ก็ทรุดฮวบลงไปคุกเข่า

ประหลาดชะมัด!

"บ้าเอ๊ย โรคเกาต์กำเริบ!" ผานเว่ยหมินแถไปมั่วๆ ยื่นมือไปหาลูกน้องด้านหลัง

ตำรวจสองนายรีบเข้ามาประคองหัวหน้า "หัวหน้า เป็นอะไรไหมครับ"

"ไม่เป็นไร!" ผานเว่ยหมินลุกขึ้นยืน สะบัดขาไปมา แก้ตัวว่า "เมื่อกี้สงสัยโรคเกาต์กำเริบ ขาเลยเป็นตะคริว ตอนนี้หายแล้ว"

เป็นเกาต์จริงหรือไม่ มีแต่ตัวเขาเองที่รู้!

แต่ทุกคนรู้ดีว่าเมียแกเป็นหมอ

ต่อให้เป็นเกาต์จริง ก็ไม่น่าจะปล่อยปละละเลยจนมาขายขี้หน้ากลางวงแบบนี้

ใบหน้าผานเว่ยหมินแดงก่ำ ดวงตาแดงฉานจ้องเขม็งไปที่หลี่ชิงเฟิง ไม่พูดพร่ำทำเพลง มือข้างหนึ่งกำกระบองไฟฟ้าแน่น ลองก้าวเท้าหยั่งเชิงหนึ่งก้าว แล้วพูดว่า

"ไอ้หนู ปากดีนักนะ วันนี้กูจะสอนมวยให้รู้ว่าคนจริงเขาเป็นยังไง!"

พูดจบ ก็สาวเท้าพุ่งเข้าหาหลี่ชิงเฟิงทันที

"ตุบ!"