บทที่ 88 ชดใช้ผานเจิ้งหมินห้าหมื่น

หลี่ชิงเฟิงเพิ่งถูกคุมตัวเข้าไปในห้องสอบสวนที่สถานีตำรวจ คนในหมู่บ้านอย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็รู้ข่าวการถูกจับของเขาแล้ว

ทว่าหลังจากได้ยินข่าวนี้ คนที่ร้อนใจที่สุดไม่ใช่หลี่ชิงเหอ และไม่ใช่หลี่ฟู่เอาน แต่กลับเป็นหลูชิ่งหลิน

หลูชิ่งหลินเห็นข่าวหลี่ชิงเฟิงถูกจับในมือถือ ก็ตบต้นขาฉาดใหญ่ ร้องโวยวายขึ้นมา "แม่งเอ๊ย เงินข้ายังได้คืนไม่ครบเลยนะโว้ย!"

หวงหมิงซิ่วพอถามไถ่จนได้ความ ก็พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและอำมหิตว่า "รีบไปดูที่บ้านมันเร็วเข้า มีอะไรพอหยิบฉวยได้ก็เอามาให้หมด"

"ใช่ๆๆ" หลูชิ่งหลินได้ยินดังนั้น ก็รีบบึ่งไปที่บ้านของหลี่ชิงเฟิงทันที

ราวกับกลัวว่าถ้าไปช้า จะโดนคนอื่นแย่งของดีไปหมด

และก็เป็นอย่างที่คิด!

พอไปถึงใกล้ๆ กระท่อมของหลี่ชิงเฟิง เขาก็เห็นผู้ใหญ่บ้านถังอี้ซินกำลังรื้อค้นอะไรบางอย่างอยู่

หลูชิ่งหลินคิดในใจ ปกติผู้ใหญ่บ้านดูเป็นคนซื่อตรงไม่คดโกงใคร นึกไม่ถึงว่าจะมาฉวยโอกาสเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เหมือนกัน

เขาพลันรู้สึกว่าการกระทำของตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ขนาดผู้ใหญ่บ้านยังทำเลยนี่นา!

แต่เขาก็ไม่ได้โง่พอที่จะเข้าไปหยิบของต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน

ฐานะทางบ้านของผู้ใหญ่บ้านค่อนข้างดี คงไม่หยิบอะไรไปมากนักหรอก

แอบดูสถานการณ์อยู่หลังก้อนหินสักพักก่อนดีกว่า

เขาจึงไปหลบอยู่หลังก้อนหินใหญ่ ซุ่มดูอยู่ครู่หนึ่ง

เห็นผู้ใหญ่บ้านหยิบไปแค่นมผงกับห่อของเล็กๆ ห่อหนึ่ง ในใจก็ลิงโลด แบบนี้ก็เหลือของอีกเพียบเลยสิ

รอจนผู้ใหญ่บ้านเดินไปไกลแล้ว เขาก็รีบวิ่งเข้าไปเลือกของทันที

บ้านหลี่ชิงเฟิงนี่จนจริงๆ ไม่มีของมีค่าอะไรเลย

เลือกไปเลือกมา สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดที่โคมไฟโซลาร์เซลล์

นอกจากนั้น ยังมีหม้อหุงข้าวที่วางอยู่ตรงมุมห้อง แล้วก็พวกของใช้จิปาถะอย่างหม้ออะลูมิเนียมและกระทะเหล็กใบใหม่

อะไรที่พอมีราคา หรือที่บ้านเขาพอจะใช้ได้ เขากวาดเรียบ ยัดใส่กระสอบปุ๋ยแบกกลับไป

เดิมทีอยากจะยกโอ่งน้ำไปด้วย แต่โอ่งทั้งใหญ่ทั้งหนัก ขนลำบากเลยตัดใจทิ้งไว้

พอกลับถึงบ้าน หวงหมิงซิ่วเห็นเขาขนของกลับมาได้ตั้งเยอะก็พอใจมาก

"ไม่เลวๆ ถึงจะไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมาก แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ไอ้หลี่ชิงเฟิงโดนตำรวจจับไป ไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อไหร่ เรายึดของพวกนี้ไว้เป็นดอกเบี้ยก็สมควรแล้ว"

"แน่นอนสิ" หลูชิ่งหลินพูดอย่างภูมิใจ "พวกหม้อพวกมีดนี่ของใหม่ทั้งนั้น ยังใช้ได้ดี ถ้าเราไปซื้อเองก็หลายตังค์อยู่"

"พ่อกับแม่ทำอะไรกันคะ?"

หลูเสี่ยวเย่ว์เพิ่งหาบมันเทศกลับมา พอดีเห็นพ่อกับแม่กำลังแบ่งสมบัติจากบ้านหลี่ชิงเฟิงกันอย่างสนุกสนานกลางลานบ้าน

เธอได้ยินบทสนทนาทั้งหมด รู้ว่าพ่อฉวยโอกาสตอนคนอื่นลำบากไปขโมยของบ้านหลี่ชิงเฟิงมา เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา

แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าพ่อแม่เป็นคนชอบเอาเปรียบคนอื่น แต่ไม่ใช่ว่าทุกเรื่องจะฉกฉวยโอกาสได้นะ

เธอวางหาบลง รวบรวมความกล้าพูดขึ้นว่า "ต่อให้พี่หลี่ชิงเฟิงโดนจับ แต่เขายังมีลูกอีกสองคนนะ พ่อ แม่ ทำไมไปแย่งของใช้เด็กสองคนนั้นมาล่ะคะ?"

"หุบปากซะ!"

หวงหมิงซิ่วชี้หน้าด่าลูกสาว "ถ้าไม่ใช่เพราะแกไม่มีปัญญาหาเงินเยอะๆ ฉันกับพ่อแกต้องมานั่งดีใจกับของแค่นี้ไหม?"

"ดูลูกสาวบ้านอื่นเขาบ้าง แล้วดูตัวแกสิ แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน?"

"ฉันจะบอกให้นะ ถ้าแกหาเสี่ยเลี้ยงไม่ได้ ก็รีบไปหาลูกเขยแต่งเข้าบ้านมาช่วยงานที่บ้านซะ วันๆ เงินก็หาไม่ได้ ให้หาลูกเขยแต่งเข้าบ้านก็ไม่เชื่อฟัง ยังจะกล้ามาสอนพ่อสอนแม่ ปีนเกลียวใหญ่แล้วนะแก!"

หลูเสี่ยวเย่ว์กัดริมฝีปากแน่น ไม่พูดอะไรอีก

ให้ไปเกาะคนรวย เธอทำไม่ได้

ให้หาผู้ชายแต่งเข้าบ้าน เธอก็ไม่อยากทำ

ดังนั้น ท่ามกลางเสียงด่าทอของแม่ เธอทำได้เพียงหุบปากอย่างอ่อนแอ เทมันเทศออกจากหาบ แล้วหยิบกระสอบกับคานหาบเดินออกจากบ้านไปทำงานต่อ

ทำงานนี่แหละดีที่สุด

การทำงานได้เสียเหงื่อ ได้ออกกำลังกาย

ที่สำคัญที่สุด คือไม่ต้องทนฟังเสียงด่าทอของแม่

เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ร่างกายไม่อาจแบกรับงานใช้แรงงานหนักได้เหมือนผู้ชาย

แต่เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่จิตใจไม่อาจแบกรับคำด่าทอที่ไม่มีวันจบสิ้นได้เช่นกัน

เมื่อเทียบกับความเหนื่อยล้าทางกาย ความทรมานทางใจนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่า

เธอจึงยอมทำงานหนัก

เธอยอมขุดมันเทศ ขุดเผือก ขุดขิง อยู่กลางป่าเขาอย่างโดดเดี่ยว

มองดูขุนเขารอบกาย เธอคิดว่า บางทีภูเขาเหล่านี้อาจจะเป็นญาติสนิทของเธอก็ได้

ภูเขาเหล่านี้เลี้ยงดูเธอมา และไม่เคยด่าทอเธออย่างไม่หยุดหย่อน

หวังเหลือเกินว่าจะแปลงร่างได้

เธออยากกลายเป็นนกน้อย บินหนีไปอยู่ในที่ที่ไร้ผู้คน ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี

ไม่มีการเปรียบเทียบ ไม่มีกรอบศีลธรรม และไม่มีการเรียกร้องที่ไม่รู้จักพอ

อิสรภาพ

เธอโหยหาอิสรภาพที่แท้จริง

บางที สักวันหนึ่งถ้าเธอใจแข็งพอ เธออาจจะทิ้งทุกอย่างแล้วออกไปตามหาอิสรภาพของตัวเองจริงๆ ก็ได้!

ตัดภาพมาที่หลี่ชิงเฟิง ตอนนี้เขาไร้ซึ่งอิสรภาพ

เขาถูกขังอยู่ในห้องสอบสวนมาสองชั่วโมงแล้ว

ผ่านไปสองชั่วโมง ผานเว่ยหมินถึงเดินเอื่อยๆ เข้ามา พร้อมกับตำรวจลูกน้องกลุ่มเดิม

"แกยอมรับใช่ไหมว่าเมื่อวานทำร้ายร่างกายจริง?" ผานเว่ยหมินถาม

"ใช่ครับ ผมยอมรับว่าผมตีผานเจิ้งหมิน แต่ว่า..."

"ยอมรับก็ดี"

ผานเว่ยหมินพูดขัดขึ้น "ในเมื่อแกยอมรับ เรื่องก็ง่าย ตอนนี้ผู้เสียหายพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล เขาเรียกร้องค่าเสียหายห้าหมื่นหยวน ถ้าแกตกลงจ่ายค่าเสียหาย เรื่องนี้ก็จบ จ่ายเงินแล้วแกก็กลับบ้านได้"

"อะไรนะ? ห้าหมื่น?"