บทที่ 87 หลี่ชิงเฟิงถูกจับ

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า หันกลับไปนั่งยองๆ จับไหล่ลูกชายไว้แน่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"จื่อเหิง ลูกอยู่กับคุณลุงผู้ใหญ่บ้านนะ พ่อจะรีบกลับมา เข้าใจไหมครับ?"

จื่อเหิงกลัวจนร้องไห้จ้า

ครูที่โรงเรียนอนุบาลเคยบอกว่า เด็กคนไหนไม่ยอมนอน ตำรวจจะมาจับตัวไป

ต้องเป็นเพราะพ่อไม่ชอบนอนแน่ๆ ตำรวจเลยมาจับพ่อ

ฮือๆๆ!

เขาโผเข้ากอดคอพ่อ ร้องไห้ฟูมฟาย "พ่อครับ ผมไม่ให้พ่อไป ผมไม่ให้เขาจับพ่อไป ฮือๆๆ"

"พ่อไม่ได้โดนจับลูก พ่อแค่ไปทำธุระกับคุณลุงตำรวจ แป๊บเดียวก็กลับครับ"

"ไม่เอา ไม่เอา ผมไม่ยอม"

จื่อเหิงร้องไห้อย่างน่าเวทนา สองแขนกอดคอพ่อแน่นไม่ยอมปล่อย

เขาร้องตะโกน "พ่ออย่าไปนะ พ่อครับ อย่าไป"

"จื่อเหิง ไม่ต้องกลัวนะลูก ไปบ้านลุงกับลุงนะ บ้านลุงมีลูกอมด้วย" ผู้ใหญ่บ้านอุ้มจื่ออวี๋เดินเข้ามา พยายามจะแกะมือจื่อเหิงออก

แต่จื่อเหิงไม่รู้ไปเอาเรียวแรงมาจากไหน สองแขนรัดคอหลี่ชิงเฟิงแน่นจนแกะไม่ออก

หลี่ชิงเฟิงใช้มือหนึ่งลูบศีรษะเล็กๆ ของลูกชาย อีกมือลูบหลังปลอบโยนเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น

"จื่อเหิง ลูกต้องเข้มแข็งนะ ดูแลน้องให้ดี พ่อแค่ไปทำธุระ เดี๋ยวเดียวก็กลับมาแล้ว ตกลงไหม?"

"พ่อครับ ฮือๆๆ ผมกลัว"

"ไม่ต้องกลัว พ่อสัญญา ก่อนฟ้ามืดพ่อจะกลับมาแน่นอน"

กลับมาก่อนฟ้ามืด?

ตำรวจลูกน้องของผานเว่ยหมินที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างพากันแอบหัวเราะเยาะ

ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!

หมอนี่คงไม่รู้จักกิตติศัพท์ของสารวัตรผาน

ขอแค่สารวัตรผานควักหมายเรียกออกมา อย่าหวังจะได้กลับบ้านภายในวันนั้นเลย

และยิ่งไปกว่าเรื่องไม่ได้กลับบ้าน สิ่งที่จะเกิดขึ้นในห้องสอบสวนต่างหาก คือสิ่งที่พวกเขาควรจะกังวล

จื่อเหิงพยายามกลั้นสะอื้น ฝืนบังคับตัวเองให้พยักหน้า "พ่อครับ ผมจะรอพ่อกลับมา พ่อต้องกลับมานะ"

เขากลัวเหลือเกิน

เพิ่งจะโดนแม่ทิ้งไปไม่นาน ตอนนี้พ่อก็กำลังจะถูกตำรวจจับตัวไปอีก

ถ้าพ่อไม่กลับมา แล้วเขาจะทำยังไง?

น้องสาวจะทำยังไง?

พวกเขาไม่มีแม่แล้ว ถ้าไม่มีพ่ออีก ก็เท่ากับว่าไม่มีบ้านแล้วใช่ไหม?

"ฮือๆๆ" จื่อเหิงอยากจะเข้มแข็ง อยากจะหยุดร้องไห้ แต่อารมณ์มันควบคุมไม่ได้ น้ำตามันไหลออกมาไม่ยอมหยุด

ขนตายาวงอนเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าราวกับเพชรเม็ดงาม

แต่น้ำตาดั่งเพชรไม่อาจรั้งพ่อของเขาไว้ได้

เสียงร้องไห้โฮก็ไม่อาจยื้อพ่อไว้ได้เช่นกัน

มองดูพ่อถูกตำรวจพวกนั้นพาตัวไป เขารู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นนกน้อยไร้รัง ได้แต่กระพือปีกอย่างสับสน ส่งเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจ

"พ่อครับ!"

"พ่อ!"

จู่ๆ เขาก็สะบัดมือหลุดจากการเกาะกุมของผู้ใหญ่บ้าน วิ่งไล่ตามรถตำรวจที่แล่นออกไป

เท้าคู่เล็กๆ หรือจะวิ่งทันล้อรถอันใหญ่โต

เสียงตะโกนเรียกสุดเสียง ก็ไม่อาจสั่นคลอนความตั้งใจของตำรวจที่จะพาตัวพ่อเขาไปได้

เขาล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง เม็ดทรายคมกริบบาดฝ่ามือจนเป็นแผล

"ฮือๆๆ พ่อครับ"

"พ่อ!"

พ่อหายไปแล้ว รถตำรวจก็หายไปแล้ว

บาดแผลที่ฝ่ามือสมานตัวเข้าหากันโดยอัตโนมัติ แต่หัวใจดวงน้อยกลับถูกฉีกกระชากจนเกิดรอยร้าวอีกครั้ง

ลึกลงไปในรอยร้าวนั้น คือความหวาดกลัว ความกังวล เป็นห่วงกลัวพ่อจะเจ็บตัว และความสิ้นหวังที่กลัวว่าตนเองและน้องจะไร้ที่พึ่งพิง

เขาเหม่อมองไปในทิศทางที่รถตำรวจลับสายตาไป พึมพำกับตัวเอง "พ่อครับ ฮือๆๆ พ่อรีบกลับมานะ"

"รีบกลับมานะ"

"จื่อเหิง"

ถังอี้ซินอุ้มจื่ออวี๋เดินเข้ามา ดึงตัวเขาให้ลุกขึ้นจากพื้น แล้วรีบตรวจดูฝ่ามือเป็นอันดับแรก

เมื่อเห็นว่าฝ่ามือไม่มีแผลถลอก ก็โล่งอก จากนั้นจึงก้มลงดูที่หัวเข่า

กางเกงตรงหัวเข่าขาดเป็นรูสองรู แต่หัวเข่ากลับไม่มีบาดแผล แม้แต่รอยช้ำก็ไม่มี

ยังโชคดี ยังโชคดี

เขาจูงมือจื่อเหิง พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "จื่อเหิง ไปบ้านลุงก่อนนะ พ่อของหนูเดี๋ยวก็กลับมา"

"ฮือๆๆ" จื่อเหิงพูดไม่ออก ได้แต่ร้องไห้ไม่หยุด

ถังอี้ซินอุ้มจื่ออวี๋อยู่มือหนึ่ง จึงอุ้มจื่อเหิงไม่ไหว ทำได้เพียงจูงมือพาเดินกลับบ้านอย่างช้าๆ

"เกิดอะไรขึ้นคะ?"

ทันทีที่เข้าบ้าน 'สือเหมย' ภรรยาของถังอี้ซินก็เดินออกมาต้อนรับ

พอเห็นถังอี้ซินพาเด็กสองคนกลับมาด้วย ก็รีบเข้าไปรับทารกน้อยมาอุ้ม เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

"นี่ลูกของหลี่ชิงเฟิงไม่ใช่เหรอ? ทำไมตามคุณกลับมาล่ะ?"

ถังอี้ซินถอนหายใจ แล้วเล่าเรื่องที่หลี่ชิงเฟิงถูกสถานีตำรวจคุมตัวไปสอบปากคำให้ฟัง

สือเหมยอุ้มจื่ออวี๋ด้วยความสงสาร พลางส่งเสียงปลอบโยน ก่อนจะหันไปบ่นถังอี้ซิน

"คุณนี่นะ แก่ป่านนี้แล้ว ทำไมทำงานไม่รอบคอบเลย? พาเด็กกลับมาอย่างเดียว แล้วนมผงกับผ้าอ้อมทำไมไม่หยิบมาด้วย?"

"เอ้อ จริงสิ ผมลืม!"

ถังอี้ซินตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ รีบพูดว่า "งั้นคุณดูเด็กไปก่อน เดี๋ยวผมไปเอานมผงกับผ้าอ้อมมาให้"

เห็นสามีหันหลังเดินออกจากลานบ้าน สือเหมยรีบเดินตามไปสองสามก้าว ตะโกนไล่หลัง "อย่าลืมเอาเสื้อผ้ามาด้วยสักสองชุดนะ!"

เด็กเล็กขนาดนี้ทำเสื้อผ้าเลอะเทอะง่ายที่สุด เดี๋ยวฉี่เลอะ เดี๋ยวอึเลอะ ต้องคอยเปลี่ยนตลอด

บางทีเหงื่อออกเยอะ ก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าบ่อยๆ ตัวจะได้แห้งสบาย

ตอนนั้นเอง มีหญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้านข้างๆ ยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เมื่อกี้ได้ยินพวกเธอคุยกันว่าหลี่ชิงเฟิงโดนตำรวจจับไปเหรอ?"

สือเหมยไม่อยากเสวนาด้วย จึงแค่ส่งเสียงอือออรับคำ แล้วรีบจูงมือจื่อเหิงพาเข้าบ้านไป

หญิงคนนั้นเป็นพวกปากสว่าง พอได้ข่าวนี้ปุ๊บ ก็รีบกระจายข่าวไปทั่วทันที