บทที่ 86 หมายเรียกจากตำรวจ

รู้สึกเหมือนเพิ่งหลับไปได้ไม่นาน ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเอะอะโวยวาย

"พ่อครับ ตื่นเร็วเข้า"

จื่อเหิงยืนอยู่ข้างเตียง เพิ่งกลับมาจากฉี่ เขย่าแขนพ่อเบาๆ ด้วยความหวาดกลัว

หลี่ชิงเฟิงลืมตาขึ้น เห็นลูกชายตื่นแล้วก็แปลกใจเล็กน้อย

แต่ทว่า เมื่อสายตาของเขาเลื่อนไปมองด้านหลังลูกชาย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

"ผู้ใหญ่บ้าน?"

เขาลุกขึ้นนั่ง มองถังอี้ซินผู้ใหญ่บ้าน แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ชายในเครื่องแบบตำรวจสีเข้มหลายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังผู้ใหญ่ คิ้วของเขาขมวดมุ่น

"ชิงเฟิง รีบลุกขึ้นเร็ว มีคนมาหา"

สีหน้าของถังอี้ซินดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

เขาขยิบตาให้หลี่ชิงเฟิงทีหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับตำรวจเหล่านั้นว่า

"คนนี้แหละหลี่ชิงเฟิง ในหมู่บ้านเรามีคนชื่อหลี่ชิงเฟิงแค่คนเดียว ไม่รู้ใช่คนที่พวกคุณตามหาหรือเปล่า"

"นายคือหลี่ชิงเฟิง?"

ผานเว่ยหมิน หัวหน้าสายตรวจประจำสถานีตำรวจกวาดตามองหลี่ชิงเฟิง รวมถึงเด็กน้อยและสภาพกระท่อมด้านหลัง ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ใช่ครับ" หลี่ชิงเฟิงตอบรับพลางอุ้มลูกสาวที่เพิ่งตื่นขึ้นมาแนบอก

เจ้าตัวเล็กเพิ่งตื่นนอน ต้องรีบอุ้มปลอบประโลมก่อน ไม่อย่างนั้นจะงอแงอาละวาด

"คุยกับแกอยู่ ยืนให้มันดีๆ หน่อย!"

ตำรวจนายหนึ่งที่ยืนอยู่หลังผานเว่ยหมินเห็นหลี่ชิงเฟิงสาละวนอยู่กับลูกก็รู้สึกขัดตา จึงตะคอกใส่ทันที

หลี่ชิงเฟิงอุ้มลูกสาวยืดตัวตรง จ้องหน้าตำรวจคนนั้นกลับ

"คุณไม่มีลูกไม่มีพ่อแม่หรือไง? ลูกสาวผมตื่นแล้ว ถ้าผมไม่อุ้มแก คุณจะมาช่วยอุ้มไหมล่ะ? ถ้าคุณมาช่วยอุ้ม ผมจะยืนตัวตรงคุยกับพวกคุณนิ่งๆ เลยเอ้า"

"แก!" ตำรวจนายนั้นโกรธจัด ชี้หน้าเตรียมจะด่ากราด

แต่ผานเว่ยหมินส่งสายตาห้ามปรามลูกน้องไว้เสียก่อน

"เมื่อวาน แกไปขายกบหินที่บ้านผานเจิ้งหมินในตำบลมาใช่ไหม?" ผานเว่ยหมินถามเสียงเย็น

"ใช่!" หลี่ชิงเฟิงเห็นว่าลูกสาวตื่นเต็มตาแล้วและคงไม่ร้องไห้ง่ายๆ จึงวางเธอกลับลงบนเตียงเพื่อเปลี่ยนแผ่นรองซับปัสสาวะ

เดิมทีแผ่นรองซับยังไม่ต้องรีบเปลี่ยนก็ได้ แต่พอรู้ว่าตำรวจพวกนี้มาเรื่องผานเจิ้งหมิน เขาก็ตัดสินใจเปลี่ยนทันที

เพราะเขารู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป

ถ้าไม่รีบเปลี่ยนให้ลูกสาวตอนนี้ เกรงว่าอีกเดี๋ยวคงไม่มีโอกาสได้เปลี่ยน

เขารู้กฎของสังคมชนบทดี

คนมีเงินมีอำนาจสามารถทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้ในที่ที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้

ส่วนคนไม่มีเงินไม่มีอำนาจ ก็ได้แต่ก้มหน้าเจียมตัว

ผานเว่ยหมินเห็นหลี่ชิงเฟิงหันหลังคุยกับตนตลอดเวลาก็เริ่มหงุดหงิด

แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นถึงหัวหน้าสายตรวจ จะลดตัวลงไปถือสาหาความกับคนตัวเล็กๆ แบบนี้ก็ใช่ที่

อีกอย่าง ที่นี่เป็นที่โล่งแจ้ง แถมยังมีถังอี้ซินอยู่ด้วย ต่อให้ต้องเสแสร้ง ก็ต้องรักษาภาพพจน์กันหน่อย

"เราได้รับแจ้งความว่าเมื่อวานแกทำร้ายร่างกายผานเจิ้งหมิน พ่อค้ารับซื้อของป่าในตำบล จริงหรือไม่?"

หลี่ชิงเฟิงเปลี่ยนแผ่นรองซับให้ลูกสาวเสร็จ ก็ยืดตัวขึ้น หันกลับมาพยักหน้า "ใช่ ผมเป็นคนตีเขาเอง"

"งั้นก็รบกวนแกไปกับเราหน่อย"

ผานเว่ยหมินหน้าทะมึน แววตาเย็นยะเยือกดุจบ่อน้ำลึก

ตีคนแล้วยังยอมรับหน้าตาเฉย?

อวดดีนัก!

ถ้าคนไม่รู้เรื่องมาเห็น คงนึกว่าไปทำความดีความชอบอะไรมา

"ไม่ว่าง" หลี่ชิงเฟิงปฏิเสธ "ผมต้องดูแลลูกสองคน มีอะไรก็ถามตรงนี้แหละ"

ดูท่าทางแล้วคนพวกนี้ไม่ได้มาดี ขืนตามไปคงไม่ใช่แค่สอบปากคำธรรมดาแน่!

"ฉันไม่ได้มาเจรจากับแก"

ผานเว่ยหมินสะบัดหมายเรียกออกมา "แกจะไปก็ต้องไป ไม่ไปก็ต้องไป"

ขอแค่ลากตัวไปถึงโรงพักได้ จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น คนนอกยากที่จะล่วงรู้

สาเหตุที่ผานเว่ยหมินข่มความโกรธไว้ในตอนนี้ ก็เพราะรู้ดีว่าถิ่นของเขาอยู่ที่โรงพัก

และเขามีอำนาจพอที่จะ 'เชิญ' คนไปที่นั่นได้

ดังนั้นจะมาหัวร้อนในที่โล่งแจ้งแบบนี้ทำไมให้เสียเรื่อง?

จะทำงานทั้งทีต้องรู้จักกาลเทศะ

หลี่ชิงเฟิงมองหมายเรียก รู้ว่าวันนี้คงหนีไม่พ้น จำต้องไปกับพวกเขา

เพียงแต่ ลูกสองคนจะทำยังไง?

เขาไม่เสียใจที่เมื่อวานซัดผานเจิ้งหมิน แต่เสียใจที่เพิ่งค้นพบวิชาหมัดทะลวงอากาศช้าไปหน่อย ไม่งั้นคงไม่ต้องทิ้งหลักฐานให้โดนจับได้แบบนี้

ถ้าเรื่องเมื่อวานมาเกิดวันนี้ สถานการณ์คงเปลี่ยนไปคนละแบบ

เขาสามารถเดินออกจากบ้านผานเจิ้งหมินไปไกลๆ ก่อน แล้วค่อยใช้วิชาหมัดทะลวงอากาศซัดกลับไป แบบนั้นใครจะมาเอาผิดเขาได้?

แม้เขาจะไม่ชอบลอบกัดใครลับหลัง แต่บางครั้ง มันไม่ใช่เรื่องที่ว่าอยากทำหรือไม่ แต่มันเป็นเรื่องที่จำเป็นต้องทำ

เหมือนเรื่องเมื่อวาน เขาไม่ได้ตั้งใจจะลงมือกับผานเจิ้งหมิน

แต่การกระทำของผานเจิ้งหมินบีบบังคับให้เขาต้องลงมือ

การรังแกคนไม่มีทางสู้ไม่ใช่เจตนาของเขา

เขาแค่ป้องกันตัวโดยชอบธรรม!

ถังอี้ซินดูออกว่าหลี่ชิงเฟิงกังวล จึงรีบพูดขึ้นว่า

"ชิงเฟิง แกไปเถอะ ให้ความร่วมมือกับตำรวจเขา เดี๋ยวฉันช่วยดูหลานให้เอง ไม่ต้องห่วง ต่อให้แกไม่ไว้ใจฉัน ก็ยังมีเมียฉันอีกคน เราสองคนจะช่วยกันดูหลานให้ ไม่มีปัญหาหรอก"

หลี่ชิงเฟิงมองผู้ใหญ่บ้านด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณครับผู้ใหญ่"

พูดจบ เขาก็อุ้มลูกสาวส่งให้ผู้ใหญ่บ้าน

ถังอี้ซินรับเด็กน้อยมาอุ้ม มองหลี่ชิงเฟิงด้วยความเป็นห่วง

"ชิงเฟิง นึกถึงลูกให้มากๆ อย่าใจร้อนวู่วามนักล่ะ"

หลี่ชิงเฟิงกล้าตีผานเจิ้งหมินเมื่อวาน วันนี้ก็มีโอกาสที่จะกล้าตีคนอื่นอีก

แต่พวกเขายังคงเป็นเพียงคนระดับล่างของสังคม เวลาที่ควรยอมก็ต้องยอมอ่อนข้อบ้าง