บทที่ 1009 รั้งไว้ไม่อยู่

หลี่ชิงเฟิงได้ยินดังนั้นก็กวาดสายตามองสำรวจพื้นที่บนภูเขารอบๆ อย่างละเอียด บนพื้นที่ภูเขาไม่เพียงแต่มีเสบียงอาหารกระจายอยู่เต็มไปหมด แต่ยังมีต้นชาที่ขึ้นเบียดเสียดกันแน่นขนัดและดินที่ถูกพลิกขึ้นมาใหม่ ชาวบ้านกำลังถือเครื่องมือการเกษตรถอนวัชพืชกันอย่างแข็งขัน เขามองดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็คิดอย่างรอบคอบ ถึงได้เอ่ยขึ้นมาว่า "สงสัยว่าคนบนภูเขาจะเยอะเกินไป ให้ทุกคนหยุดมือก่อนเถอะ ยังไม่ต้องทำแล้ว ไปหาที่หลบพักผ่อนกันก่อนดีกว่า"

จงต้าพยักหน้า รีบสั่งให้ทุกคนหยุดงานในมือ จากนั้นก็พาทุกคนไปหลบในถ้ำตรงกลางภูเขาอิงจุ่ย

หลี่ชิงเฟิงหันกลับไปมองทุกคนที่ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำด้วยความอยากรู้อยากเห็นจากที่ไกลๆ แล้วก้มหน้าลงมองจื่ออวี๋ในอ้อมกอด ใช้มือเขี่ยแก้มยุ้ยๆ ของจื่ออวี๋เบาๆ หัวเราะเสียงเบาเอ่ยว่า "ลูกรัก พูดตามพ่อนะ นก~"

จื่ออวี๋เอียงคอ ใช้ดวงตากลมโตสีดำขลับจ้องมองผู้เป็นพ่อ บนใบหน้าเล็กๆ ที่ขาวเนียนละเอียดมีความสงสัยปรากฏอยู่เล็กน้อย ริมฝีปากเล็กๆ สีชมพูขยับเปิดออก แต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เปล่งออกมา

หลี่ชิงเฟิงก็ไม่รีบร้อน จ้องมองใบหน้าเล็กๆ ของลูกสาวแล้วเปล่งเสียงออกมาอีกหนึ่งพยางค์อย่างหนักแน่น "นก"