บทที่ 1010 ฟื้นฟูระบบนิเวศ

"ใช่แล้ว ภูเขาอิงจุ่ยในตอนนั้นไม่ใช่แบบในตอนนี้หรอกนะ ตอนนั้นในภูเขานี้มีแต่ต้นไม้ดั้งเดิมเต็มไปหมด ฉันจำได้ว่าป่าชาของบ้านฉันตอนนั้นยังมีต้นหยางเหมยต้นใหญ่มากๆ อยู่ต้นนึงเลยนะ"

"ใช่ๆๆ ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันยังเด็ก ต้นชาในภูเขานี้ยังไม่ได้กินพื้นที่อะไรมากมาย ดังนั้นต้นไม้ดีๆ บางต้นบนภูเขาก็เลยถูกเก็บเอาไว้ อย่างพวกต้นหยางเหมย ต้นซานจา อะไรพวกนี้ที่เป็นต้นไม้ป่าที่ออกผลได้ โดยทั่วไปก็จะถูกเก็บเอาไว้"

"เฮ้อ น่าเสียดายที่ช่วงเวลาดีๆ อยู่ได้ไม่นาน ต่อมาพอต้นชาบนภูเขายิ่งโตก็ยิ่งใหญ่ ยิ่งโตก็ยิ่งเยอะ พื้นที่ที่กินไปก็ยิ่งกว้าง ต้นไม้ป่าพวกนั้นก็เลยจำต้องถูกโค่นทิ้ง เพื่อเว้นที่ว่างให้กับต้นชามากขึ้น"

บรรดาชาวบ้านหวนนึกถึงอดีต ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาเป็นระลอก ถึงแม้ทุกคนจะรู้ดีว่าการตัดไม้ทำลายป่ามากเกินไปจะส่งผลกระทบอย่างมากต่อสภาพแวดล้อมของป่าเขา แต่เพื่อปากท้อง ผู้คนก็จำต้องตัดใจทำลายสภาพแวดล้อมดั้งเดิมของพื้นที่ภูเขา จากที่ตอนแรกสามารถมองเห็นไม้ยืนต้นป่าได้ทั่วทั้งภูเขา จนต่อมาเหลือต้นไม้ป่าทิ้งไว้แค่ประปราย และท้ายที่สุดก็โค่นต้นไม้ป่าทิ้งจนหมดเกลี้ยง การเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมหมายความว่าผู้คนได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่ก็หมายความว่าสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติกำลังย่ำแย่ลงทุกวันเช่นกัน การทอดทิ้งของนกและสัตว์ป่า ยิ่งทำให้พื้นที่ภูเขาที่เดิมทีมีนกร้องดอกไม้หอมกลายเป็นเงียบเหงาซบเซา เหลือเพียงแค่พืชผลต่างๆ ที่สามารถสร้างผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจให้กับผู้คนได้เท่านั้น

หลี่ชิงเฟิงฟังคำพูดเหล่านี้ของทุกคน ในหัวก็พลันนึกถึงเสียงร้องและเสียงถอนหายใจของเสือลายเมฆเมื่อคืนนี้ขึ้นมา จึงกระจ่างแจ้งในพริบตา ความหมายของเสือลายเมฆก็คือต้นชาบนภูเขาลูกนี้มีเยอะเกินไป ส่วนต้นไม้ดั้งเดิมที่ควรจะมีอยู่บนภูเขากลับมีน้อยเกินไปอย่างนั้นเหรอ