บทที่ 1014 วันเวลาแสนสุขของคุณปู่สี่

หลี่ฟู่อันชะงักไป ดวงตาเบิกกว้าง "จื่อ...จื่ออวี๋ เมื่อกี้หนูพูดว่าอะไรนะ พูดอีกทีสิลูก!"

"ปู่~" จื่ออวี๋หัวเราะเอิ๊กอ๊าก มือเล็กๆ ออกแรงตบแก้มของปู่สี่อีกครั้ง

คราวนี้หลี่ฟู่อันฟังชัดเจนแล้ว ทั้งร่างตื่นเต้นดีใจจนพูดไม่ออก ได้แต่อุ้มจื่ออวี๋เดินวนไปวนมาในลานบ้านไม่หยุด สองมือโอบกอดเจ้าตัวเล็กเอาไว้ ราวกับกำลังโอบกอดสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลกก็ไม่ปาน จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงต่อมา โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าถึงได้แข็งค้างไปในพริบตา หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน แล้วก็มองเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกจนใจเล็กน้อยพลางหัวเราะด่าว่า "ยัยหนูน้อยเอ๊ย วันเวลาแสนสุขของปู่สี่ถูกหนูทำพังหมดแล้วเนี่ย"

การมาถึงของหลี่ชิงเฟิงทำให้ชาวบ้านที่เดิมทีทำอะไรไม่ถูกรู้สึกเหมือนมีเสาหลักในพริบตา เดิมทีทุกคนตั้งใจว่าจะช่วยกันขนย้ายต้นสาลี่ป่าที่สูงใหญ่พวกนี้ขึ้นไปบนภูเขาก่อน แต่คิดไม่ถึงเลยว่า พวกเขาสามสี่คนรวมพลังกันกลับไม่สามารถขยับต้นสาลี่ป่าได้เลยแม้แต่ต้นเดียว

หลี่ชิงเฟิงเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยว่า "ทุกคนขุดหลุมปลูกต้นไม้ไว้ก็พอแล้วครับ ต้นสาลี่ป่าพวกนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง!"