บทที่ 1019 เกมกินเท้า

พานเจ๋อพยักหน้าอย่างแรง อธิบายว่า "เมื่อก่อนตอนเรียนวิชาพละ ผมทำได้แค่มองดูเพื่อนๆ เตะฟุตบอลกันอยู่ในสนามครับ”

“ตอนนั้นผมอิจฉาพวกเขาที่มีขาสองข้างที่แข็งแรงมากเลยครับ”

“ผมก็เลยคิดว่า รอให้ขาของผมหายดี ผมก็จะไปวิ่งเล่นบนสนามหญ้าเหมือนกับพวกเขา จะเตะฟุตบอลบนสนามหญ้าให้เต็มที่ไปเลยครับ!"

ทั้งที่เป็นเพียงความปรารถนาเล็กๆ น้อยๆ แต่จงต้ากลับฟังจนขอบตาร้อนผ่าว รวบศีรษะของลูกชายเข้ามากอด หัวเราะเอ่ยว่า "งั้นเดี๋ยวพวกเราไปซื้อลูกฟุตบอลที่ตัวตำบลกันเลยนะ!"

เรื่องราวของป่าชาถือว่าจบลงเพียงเท่านี้ ป่าชามอบหมายให้จงต้าเป็นคนดูแล ปัญหาแมลงศัตรูพืชของต้นชาก็ได้รับการแก้ไขแล้ว เวลานี้หลี่ชิงเฟิงก็กลับมาว่างอีกครั้ง ตอนกลางวันพอมีเวลาว่างก็อยู่เป็นเพื่อนเด็กๆ ดูแลแปลงผัก นานๆ ทีก็มีคนดั้นด้นเดินทางไกลจากทางเมืองเหอซื่อมาหาเขาเพื่อรักษาโรค เขาก็ช่วยตรวจดูอาการให้ แต่เขาเด็ดขาดมากที่จะไม่รับเงินจากคนไข้เลยแม้แต่แดงเดียว แล้วก็ไม่ได้บอกว่าตัวเองรักษาโรคเป็น ทำเพียงแค่บอกว่าสามารถช่วยนวดให้ได้นิดหน่อยเท่านั้น