บทที่ 1020 สิ่งที่ควรจะมาก็ต้องมา

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ หลี่ชิงเฟิงก็เอาลูกสาวขึ้นขี่หลัง จากนั้นก็กำชับจื่อเหิงให้อ่านหนังสืออยู่ที่บ้าน ส่วนตัวเองก็หยิบเครื่องมือการเกษตรเตรียมจะไปทำงานที่ทุ่งนากับชาวบ้าน

เหมาเหวินไฉที่กำลังทำงานอยู่ด้านหลังพอเห็นเขาเตรียมตัวจะออกไปทำธุระอย่างอื่น ก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาถามว่า "เถ้าแก่หลี่ คุณเตรียมจะไปไหนเหรอครับ"

หลี่ชิงเฟิงหันกลับมา พอเห็นเหมาเหวินไฉในวันนี้แต่งตัวสะอาดสะอ้านตั้งแต่หัวจรดเท้า กลับรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่ หัวเราะเบาๆ แล้วถามกลับว่า "ช่างเหมา ทำไมวันนี้คุณถึงแต่งตัวเป็นทางการขนาดนี้ล่ะครับ”

“วันนี้ไม่ต้องทำงานแล้วเหรอ"

เหมาเหวินไฉก้มลงมองการแต่งกายของตัวเอง แล้วก็กวาดสายตามองสำรวจเถ้าแก่หลี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้เถ้าแก่หลี่แต่งตัวตามสบาย เสื้อผ้าที่ใส่ล้วนเป็นชุดที่เขาใส่เข้าป่าไปทำงานตามปกติ เสื้อตัวบนก็คือเสื้อคอจีนสีเขียวที่เห็นได้ทั่วไปตามแผงลอยในตัวตำบล ถึงแม้เนื้อผ้าจะหยาบกระด้าง แต่ก็ถูกหนามไม้และเถาวัลย์บนภูเขาเกี่ยวจนขาดวิ่นไม่เหลือเค้าเดิม ส่วนกางเกงยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตรงหัวเข่าขาดเป็นรูตั้งหลายรู