บทที่ 1031 อุ้มหรือไม่อุ้ม

จื่อเหิงเห็นว่าพ่อดูเหมือนจะยุ่งอยู่จริงๆ ก็เลยหันหน้ากลับมาอย่างว่าง่ายไม่กวนพ่อแล้ว เขาก้มตัวลงเล็กน้อยเอียงหน้าไปพูดกับทารกน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ ว่า "น้องจ๊ะพี่ให้ปืนหนูกระบอกนึงพวกเรามาเล่นเกมยิงปืนกันดีไหม" พูดพลางก็ยัดปืนพกพลาสติกกระบอกเล็กใส่มือน้อง ส่วนตัวเองก็ถือปืนพกกระบอกเล็กอีกกระบอกเล็งไปที่หน้าผากของน้องตะโกนด้วยสีหน้าจริงจังว่า "รีบยกมือขึ้นมาซะพวกนายถูกฉันล้อมไว้หมดแล้ว"

จื่ออวี๋กำปืนพกกระบอกเล็กไว้มองดูสักพักก็เอาเข้าปากทันที "อ๊าก" จื่อเหิงร้องลั่นขึ้นมาทันทีรีบเข้าไปแย่งปืนพกที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของน้อง กว่าจะแย่งกลับมาได้ก็เห็นว่าบนปืนพกมีแต่น้ำลายเต็มไปหมด เขารู้สึกน้อยใจขึ้นมา "พ่อน้องเล่นไม่เป็นอะ”

“น้องเล่นไม่เป็นเลย”

“ผมให้ของเล่นน้องน้องก็เอาแต่เอาเข้าปาก" เขารู้สึกจากใจจริงว่าน้องช่างโง่เหลือเกิน

หลี่ชิงเฟิงปวดหัวตึบ แต่ก็ยังคงสูดลมหายใจเข้าลึกอดทนอธิบายให้ฟังว่า "น้องยังเล็กอยู่น้องก็ต้องเล่นไม่เป็นอยู่แล้วสิลูก”