บทที่ 1051 ความอยากเอาชนะของจื่อเหิง

หลี่ชิงเฟิงกลัวว่าเขาจะแผลงฤทธิ์อีก จึงทำได้เพียงอดทนอธิบายให้เขาฟังว่า "จื่อเหิง ลูกอายุห้าขวบครึ่งกว่าแล้ว ถึงแม้จะยังไม่ใช่เด็กโต แต่ก็ต้องรู้ความให้มากกว่านี้ ต้องรู้จักรับผิดชอบแล้ว เข้าใจไหมลูก" "ลูกอยากกินของอร่อย ลูกก็ต้องทำงาน ลูกทำไม่เป็น พ่อก็ไปทำ แต่ลูกต้องช่วยพ่อทำในสิ่งที่ลูกพอจะทำได้ เข้าใจไหม" "เกี่ยวต้นอ้ายเฉ่าลูกก็ทำเป็นนี่ ก่อนปีใหม่ปีที่แล้ว ตอนที่พวกเราไปรมควันผึ้งในป่า พ่อก็เคยสอนลูกแล้วไง!" "ลูกไม่อยากไปก็ไม่เป็นไร งั้นก็ดูแลน้อง!" "แต่เมื่อกี้ลูกทั้งไม่อยากไปทำงาน แล้วก็ไม่อยากดูแลน้อง ไม่ยอมทำอะไรเลย แบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ!" "ลูกยังเล็ก พ่อสามารถไม่พูดเรื่องภาระหน้าที่และความรับผิดชอบกับลูกก็ได้ งั้นพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันหรือเปล่า จื่อเหิง ลูกตอบพ่อมาสิ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันหรือเปล่า"

จื่อเหิงพยักหน้าอย่างน้อยอกน้อยใจ "เป็นครับ!"

"ในเมื่อเป็นครอบครัวเดียวกัน งั้นต้องรักและช่วยเหลือกันใช่ไหม" "ใช่ครับ!"

"งั้นคราวหน้าถ้าพ่อให้ลูกช่วยทำงาน ลูกจะทำไหม" "ทำครับ!"

ความจริงแล้วตั้งแต่ต้นจนจบจื่อเหิงไม่ได้คิดจะไม่ไปเลย ก็แค่ตอนที่โกรธ ปากไม่ตรงกับใจก็เท่านั้น ปากบอกว่าไม่ไป แต่วินาทีต่อมาก็ต้องวิ่งเตาะแตะตามไปอย่างแน่นอนอยู่แล้ว เด็กนี่นะ ต่อให้อ่านหนังสือออกเขียนได้มากแค่ไหน ก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ เด็กน้อยอายุห้าขวบกว่าคนหนึ่ง อารมณ์และสัญชาตญาณต่างๆ ของเขาจำเป็นต้องใช้เวลาค่อยๆ ขัดเกลา ไม่ใช่ว่าอ่านหนังสือไม่กี่เล่มอ่านบทความไม่กี่บทความแล้วจะกระจ่างแจ้งขึ้นมาได้เลย