บทที่ 1050 เงาในใจของเสี่ยวฮวา

หลี่ชิงเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็วางจื่ออวี๋ลงในรถหัดเดิน คว้าแขนจื่อเหิงมาแล้วก็ลงมือฟาดโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

จื่อเหิงถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก! ยังจำได้ว่าเมื่อนานมาแล้ว หลังจากที่เขาทำน้องสาวร้องไห้ เพราะเขาไม่ยอมพูดขอโทษ พ่อก็เลยฟาดเขาไปยกหนึ่ง ต่อมา หลังจากที่เขาทำน้องสาวร้องไห้อีก เพราะเขาไม่ยอมไปยืนชิดกำแพง พ่อก็ฟาดเขาไปอีกยกหนึ่ง หลังจากนั้นอีก ในสถานการณ์เดียวกัน เพราะเขาพูดขอโทษเสียงดังเกินไป ฟังดูเหมือนไม่ยอมรับผิด พ่อก็ฟาดเขาไปอีกยกหนึ่ง แต่ครั้งนี้มันเพราะอะไรอีกล่ะ จื่อเหิงนึกทบทวนอย่างละเอียด แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก เห็นๆ อยู่ว่าครั้งนี้ตัวเองทำตัวดีทุกอย่างแล้วนี่นา! ทำไมถึงยังต้องโดนฟาดอีกเนี่ย!

ถึงแม้พ่อจะตีไม่เจ็บก็เถอะ แต่การถอดกางเกงคนอื่นออกแล้วค่อยตีแบบนี้ ไม่เห็นแก่หน้ากันบ้างเลยหรือไง โดยเฉพาะตอนที่หันหน้าไป แล้วดันเห็นอาหญิงเสี่ยวฮวายืนอยู่ตรงประตูพอดี ใบหน้าเล็กๆ ของจื่อเหิงก็แดงก่ำราวกับแอปเปิลกาล่าในพริบตา

"แง! พ่อ อย่าตีแล้ว! อย่าตีแล้ว!" จื่อเหิงดิ้นรนพลางตะโกนลั่น ตะโกนไปพลาง ก็ดึงกางเกงขึ้นไปพลาง

แต่ยิ่งเขาตะโกน หลี่ชิงเฟิงก็ยิ่งจะฟาดเขา เขายิ่งจะดึงกางเกงขึ้น หลี่ชิงเฟิงก็ยิ่งไม่ให้เขาดึง พอเป็นแบบนี้ เสียงร้องไห้ตะโกนของจื่อเหิงจึงฟังดูโหยหวนเป็นอย่างมาก