บทที่ 1054 แกไปกระโดดแม่น้ำตายซะสิ

หวงหมิงซิ่วด่าคนแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตั้งแต่เสี่ยวเยวี่ยจำความได้ ก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางการด่าทอเช่นนี้มาตลอด เมื่อก่อนเธอจะเสียใจและร้องไห้เพราะเรื่องนี้ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว สีหน้าของเธอเย็นชา น้ำเสียงก็เย็นชา กระทั่งเห็นว่าตัวเองพูดไปประโยคหนึ่งก็จะแลกมากับความโกรธเกรี้ยวของแม่ ก็เลยตัดปัญหาไม่พูดอะไรอีก ทำเพียงก้มหน้าก้มตาทำงาน สายตาไม่เคยมองแม่เลยตั้งแต่ต้นจนจบ

เมื่อก่อนเธอถูกศีลธรรมผูกมัด รู้สึกว่าเกิดเป็นลูกต้องกตัญญู รู้สึกว่าในโลกนี้ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่ไม่หวังดี แต่ตอนนี้เธอไม่คิดแบบนั้นแล้ว เธอไม่สนใจเรื่องพวกนี้อีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เธอแค่อยากจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเองสักครั้ง

หวงหมิงซิ่วเห็นเธอไม่พูดอะไร หลังจากด่าเธอไปยกหนึ่งพอด่าจนเหนื่อยก็เดินจากไป พอกลับเข้าไปในห้องโถง ก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาลูกสาวคนโต น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรักใคร่ตามใจและเจือความประจบประแจงอยู่บ้าง "เสี่ยวฮวา วันนี้ลูกไม่ต้องทำขนมฉือปาแล้วนะ เดี๋ยวตอนเย็นๆ ลูกก็กลับมาเอาที่บ้านสิ!”

“ใช่จ้ะ ที่บ้านทำไว้เยอะเลย แป้งข้าวเหนียวตั้งสามสิบจินแน่ะ!”

“พออยู่แล้ว ลูกเอาไปเท่าที่ลูกต้องการก่อนเลย!”