บทที่ 1055 ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนเลย

ถึงแม้เสี่ยวเยวี่ยจะชินชากับการด่าทอแบบนี้แล้ว และรู้สึกว่าตัวเองจะไม่ได้รับผลกระทบจากการด่าทอแบบนี้อีก

แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร คนที่ด่าทอด้วยคำพูดเหล่านี้ก็คือแม่ของตัวเอง คำด่าทอเหล่านั้นยังคงพุ่งเข้าทิ่มแทงร่างกายของเธออย่างโหดเหี้ยมราวกับมีดอันแหลมคม ทุกครั้งล้วนทำให้เธอบอบช้ำไปทั้งตัว ทุกครั้งล้วนทำให้เธอเลือดอาบ

ครั้งนี้ เธอหัวเราะ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองดูแม่ที่กำลังอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง มองดูแม่ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูตัวเองมาแต่กลับไม่เคยรักตัวเองเลย ในแววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างหาที่สุดไม่ได้

ความสิ้นหวังแบบนี้ มีเพียงคนที่เคยประสบพบเจอมาเท่านั้นถึงจะเข้าใจ ทั้งที่เป็นลูกของเธอแท้ๆ ทั้งที่ใช้ชีวิตอยู่กับเธอมายี่สิบกว่าปีแท้ๆ แต่ยี่สิบกว่าปีมานี้ กลับไม่เคยได้รับความรักจากเธอเลย แม้แต่สักนิดเดียวก็ไม่มี

ต่อให้เลี้ยงหมาสักตัวก็ยังมีความผูกพันเลย นับประสาอะไรกับคนล่ะ แถมยังเป็นคนที่มีชีวิตจิตใจที่ตัวเองตั้งท้องมาสิบเดือนแล้วเบ่งออกมาเองอีก!