บทที่ 1056 สิบหยวน

หลูเสี่ยวเยวี่ยยืนอึ้งอยู่กับที่ มองดูแม่อย่างเหม่อลอย

อยากจะบอกว่าตัวเองก็โตแล้ว จำเป็นต้องใส่ชุดชั้นในแล้วเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นเพื่อนๆ จะหัวเราะเยาะเอา แล้วเธอก็จำเป็นต้องใช้ผ้าอนามัยแล้วด้วย

ค่าอาหารอาทิตย์ละสิบหยวนมันไม่พอใช้จริงๆ พอซื้อผ้าอนามัย ก็กินได้แค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปห่อละห้าเหมาแล้ว

ตอนนั้นไม่ใช่ยุคปีเก้าศูนย์นะ แต่เป็นปี 2010!

อีกอย่าง ค่าอาหารสิบหยวนนั่นเสี่ยวเยวี่ยก็เป็นคนหามาเองด้วย ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์และช่วงปิดเทอม เธอต้องเข้าป่าไปขุดหาของป่า ถึงแม้ตอนนั้นจะเพิ่งอายุสิบกว่าขวบ แต่วันหนึ่งก็หาของป่าได้ไม่น้อย เอาไปขายก็ได้เงินตั้งหลายสิบหยวนเป็นอย่างต่ำ