บทที่ 1070 ยังไงก็เป็นลูกสาวของผม

จื่อเหิงบ่นพึมพำอยู่สองสามคำ พอเห็นพ่อเอาชามชาขึ้นมาดื่มแล้ว ก็รีบไปยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งตัวตรงแหน่วอยู่ข้างๆ พ่ออย่างเป็นทางการ เลียนแบบท่าทางระมัดระวังของพ่อเมื่อครู่นี้ ยกชามขึ้นมา เป่าลมฟู่ๆ อย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆ ส่งน้ำชาที่ยังร้อนอยู่เข้าปากอย่างระมัดระวัง

ก่อนอื่นก็ค่อยๆ จิบคำเล็กๆ อย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ค่อยๆ กลืนลงคอไปอย่างระมัดระวัง

ตลอดกระบวนการนั้นเต็มไปด้วยความระมัดระวังราวกับสิ่งที่ประคองอยู่ไม่ใช่ชามชา แต่เป็นดอกแดนดิไลออนที่บานสะพรั่งจนถึงขีดสุด ที่เพียงแค่หายใจแรงหน่อยก็อาจจะพัดมันปลิวหายไปได้

เมื่อได้ลิ้มรสโหยวฉาอีกครั้ง จื่อเหิงก็มีความรู้สึกใหม่เกิดขึ้น

ก่อนหน้านี้รู้สึกแค่ว่าโหยวฉานั้นอร่อย แต่ตอนนี้กลับราวกับได้ลิ้มรสความหอมของดอกตู้หลีที่เบ่งบานบนภูเขาอิงจุ่ยจากน้ำชาที่ฝาดนิดๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรสหวานชุ่มคอ ยิ่งไปกว่านั้น ยังได้ลิ้มรสของละอองฝนที่โปรยปรายเมื่อวานนี้และลมภูเขาที่พัดโชยเมื่อคืนนี้ด้วย