บทที่ 1069 ขี้ไก่ขาว

"ไม่เป็นไรๆ!" หลี่ชิงเฟิงรีบโบกมือปฏิเสธ "รอให้จื่ออวี๋โตกว่านี้อีกหน่อย พอเดินได้แล้ว ผมก็ต้มเองได้ ไม่ต้องรบกวนขนาดนี้หรอกครับ!"

นึกในใจว่า ถ้านายมาบ้านฉันตั้งแต่เช้าตรู่ทุกวัน เจ้าลิงกับเสือลายเมฆต้องบ่นอุบแน่ๆ บางครั้งก็มีพวกลูกจิ้งจอกมาค้างคืนในลานบ้านด้วย ถ้ามีเจ้าตัวเล็กตัวไหนไม่รู้จักเวล่ำเวลานอนตื่นสายแล้วถูกนายมาเจอเข้าจะทำยังไงล่ะ เพราะฉะนั้น เรื่องนี้จะรับปากไม่ได้เด็ดขาด

จงต้านั้นถือเป็นคนที่รู้จักขอบเขตเป็นอย่างดี แค่พูดทีเล่นทีจริงไปรอบเดียว พอเห็นเถ้าแก่ไม่รับปาก ก็ไม่ได้ดึงดันอีก

โหยวฉาตักออกจากหม้อแล้ว กลิ่นหอมสดชื่นอบอวลไปทั่วห้องครัวพร้อมกับควันสีขาวที่ลอยกรุ่น

เด็กสามคนที่นั่งอยู่บนพรมหันหลังให้แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ราวกับลูกไก่ตัวผู้สามตัวที่กำลังโก่งคอขัน ต่างพร้อมใจกันยืดหลังตรง ชะเง้อคอ หันไปมองหม้อโหยวฉาอย่างพร้อมเพรียงกัน