บทที่ 1073 ความหมายของการมีอยู่ของคนเลว

หลี่ชิงเฟิงพบดอกจือจื่อตรงบริเวณหน้าผาดินที่สูงไม่มากไม่น้อยแห่งหนึ่ง ดอกจือจื่อสีขาวนั้นยังคงแกว่งไกวอยู่ท่ามกลางสายฝน กลีบดอกแต่ละกลีบรองรับการรดน้ำจากสายฝนอย่างอดทนและแข็งแกร่งเป็นพิเศษ

หลี่ชิงเฟิงกระโดดขึ้นไปบนหน้าผาดิน มองดูดอกไม้สีขาวที่มีอยู่เพียงไม่กี่ดอก ก็รู้สึกตัดใจลงมือเด็ดไม่ลงอยู่บ้าง แต่พอคิดถึงจื่อเหิงที่ยังคงร้องโวยวายอยู่ที่บ้าน ก็รีบยื่นมือไปเด็ดดอกไม้สีขาวเหล่านั้น ถึงแม้ดอกไม้สีขาวจะมีไม่มาก แต่ก็ทดแทนด้วยกลิ่นหอมที่เข้มข้น

หลังจากเด็ดดอกจือจื่อมาได้สองสามดอก หลี่ชิงเฟิงก็พุ่งตัวกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ไปกลับใช้เวลาเพียงแค่สองสามนาทีเท่านั้น

น้ำอาบของจื่อเหิงยังคงร้อนอยู่ พอเห็นพ่อกลับมา เจ้าตัวเล็กก็ลุกพรวดขึ้นยืน ไม่สนใจเจ้านกเขาตัวน้อยที่หดตัวเล็กลงเรื่อยๆ เมื่อปะทะกับสายลม รีบตะโกนถามทันที "พ่อครับ พ่อเด็ดดอกไม้หอมๆ กลับมาแล้วใช่ไหมครับ"

หลี่ชิงเฟิงโยนดอกจือจื่อสีขาวลงไปในน้ำอาบของเขา เอ่ยว่า "เอ้า ถูตัวให้สะอาดๆ ล่ะ!"