บทที่ 1080 ที่รัก

หลังจากสมทบกับพวกหลี่ชิงเจียงและหลี่ชิงเหอแล้ว คณะเดินทางก็มุ่งหน้าเข้าไปในภูเขาอย่างเอิกเกริก

คนเยอะก็ยิ่งครึกครื้น โดยเฉพาะเมื่อมีเด็กวัยกำลังโตอย่างจื่อเหิงกับห่าวฉีตามมาด้วย ตลอดทางก็ยิ่งมีแต่เสียงหัวเราะเฮฮาไม่ขาดสาย

จื่ออวี๋หมอบอยู่บนหลังพ่อ มองดูพี่ชายทั้งสองคนที่วิ่งเล่นอยู่ไกลๆ ร่างเล็กๆ มักจะกระโดดเหยงๆ เป็นระยะ

ท่าทางราวกับอยากจะลงไปวิ่งตามพวกเขาให้รู้แล้วรู้รอด น่าเสียดายที่จนถึงตอนนี้เธอก็ยังเดินเองไม่ได้ เลยรู้สึกหงุดหงิดใจมาก!

แต่ก็โชคดีที่พ่อมักจะเอาของกินยัดใส่ปากเธอเป็นระยะ บางครั้งก็เป็นผลเบอร์รีสีแดงสด บางครั้งก็เป็นผลไม้เล็กๆ สีม่วงเข้ม ตลอดทางที่เดินเข้าป่า ปากของจื่ออวี๋ก็เคี้ยวแจ๊บๆ มาตลอดทาง