บทที่ 1083 ปล่องควัน

หลี่ชิงเฟิงจำต้องอุ้มลูกสาวเดินออกมา ลูบหัวจื่อเหิง ขยับยิ้มแล้วกล่าวว่า "บุปผาร่วงโรยใช่ไร้ใจ แปรเปลี่ยนเป็นโคลนตมในฤดูใบไม้ผลิยิ่งปกป้องบุปผา”

“จื่อเหิงเอ๋ย ดอกไม้นี้ก็เหมือนกับคนนั่นแหละ”

“มีการเบ่งบานก็ย่อมมีการร่วงโรย”

“แต่ถึงแม้พวกมันจะร่วงโรยร่วงหล่นลงสู่ผืนดินไปแล้ว ก็ยังคงคอยปกป้องผู้ที่มาทีหลังในรูปแบบอื่นอยู่ดี”

“เพราะฉะนั้นนะ พวกเราต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับการพลัดพรากและการสูญเสีย”