บทที่ 1091 อุโมงค์ลับ

หลังจากส่งอวี๋เซวียนเซวียนกลับไปแล้ว หลี่ชิงเฟิงยืนอยู่ตรงลานบ้าน มองดูเสือลายเมฆที่ค่อยๆ เดินลงมาจากภูเขาทางทิศเหนือ แล้วก็ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา

ถึงแม้เขาจะยังทำใจยอมรับการจากไปของเสี่ยวเยวี่ยไม่ได้ในเวลาอันสั้น แต่ทว่า คนตายก็ตายไปแล้ว ความเศร้าเสียใจไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้

เขายังมีลูกอีกสองคนที่ต้องคอยดูแล และมีสัตว์เลี้ยงอีกหลายตัวที่ต้องคอยเอาใจใส่

เขาอาจจะเศร้าเสียใจกับเรื่องของเสี่ยวเยวี่ยได้ แต่จะหยุดชะงักไม่ก้าวเดินต่อไปเพราะเรื่องของเสี่ยวเยวี่ยไม่ได้

สิ่งที่ควรทำก็ยังต้องทำต่อไป อนาคตที่ควรวาดหวังก็ยังต้องวาดหวังต่อไป