บทที่ 1114 เต้าหู้ดอกเบญจมาศ

เติ้งเจี๋ยไฉกลอกตาไปมา รู้สึกว่าคำพูดของหลี่ชิงเฟิงก็ดูมีเหตุผลอยู่บ้าง

คนที่มีฝีมือล้ำเลิศขนาดนี้โดยทั่วไปแล้วย่อมไม่รับลูกศิษย์ง่ายๆ หากจะรับจริงๆ นอกจากจะต้องดูวาสนาระหว่างอาจารย์กับศิษย์แล้ว ยังต้องดูพรสวรรค์และความสามารถของลูกศิษย์ด้วย หากรับคนไม่ได้เรื่องมาเป็นลูกศิษย์ ก็มีแต่จะทำให้ตัวเองเสียระดับ หลังจากคิดเรื่องนี้ตกแล้ว เติ้งเจี๋ยไฉก็เงยหน้าขึ้นถามว่า "งั้นนายบอกฉันมาก่อน ถ่าฉันแสดงฝีมือของตัวเองให้ดู นายก็จะรับฉันเป็นลูกศิษย์ใช่ไหม"

"แน่นอนว่าไม่ใช่ครับ!" หลี่ชิงเฟิงแสร้งทำเป็นพูดจาลึกล้ำ "การจะเป็นลูกศิษย์ของผมไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ”

“ผมต้องทดสอบคุณธรรม ฝีมือ และความสามารถด้านอื่นๆ ของคุณประกอบกันด้วย”

“ถ้าคุณผ่านเกณฑ์ทั้งหมด ผมถึงจะรับคุณเป็นลูกศิษย์ได้"