บทที่ 1127 ทางเดินบนเขา

ป่าเขาอันกว้างใหญ่แห่งนี้ความจริงแล้วก็คือโลกแห่งเทพนิยายนั่นเอง

ที่แห่งนี้ ต้นไม้ราวกับจะพูดได้ ทุกครั้งที่สายลมพัดผ่าน พวกมันก็จะส่งเสียงกระซิบกระซาบดังสวบสาบ

ที่แห่งนี้ ต้นหญ้าก็ราวกับจะพูดได้ ทุกครั้งที่มีแมลงตัวน้อยเหยียบย่ำลงบนใบและกระโดดผ่านไป พวกมันก็จะส่ายไหวเบาๆ เพื่อเป็นการส่งทอด

แม้กระทั่งก้อนหินก้อนใหญ่ที่ฝังตัวอยู่บนทางเดินดินแดงจนถูกคนเหยียบย่ำจนมันวาวก็ดูราวกับจะพูดได้เช่นกัน รอยเท้าแล้วรอยเท้าเล่า ก็คือภาษาของมัน และก็เป็นเหรียญตราของมันด้วย มันตั้งตระหง่านอยู่ที่นี่ ฝังลึกอยู่ในดินโคลน รองรับรอยเท้านับไม่ถ้วนอย่างเงียบเชียบ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ถูกชะล้างและผุพังไปตามลมฝนบนภูเขา แต่มันก็ยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่นี่อย่างหนักแน่น

หินแบบนี้ ไม่ว่าจะก้อนเล็กหรือก้อนใหญ่ มีอยู่นับไม่ถ้วน แทบจะทุกเส้นทางบนเขาก็สามารถพบเห็นก้อนหินแบบนี้ได้ไม่น้อย