บทที่ 1128 ฟู่เผินจื่อ

"เถ้าแก่!"

ในขณะที่หลี่ชิงเฟิงกำลังมองดูทางเดินบนเขาอย่างเหม่อลอย เสียงของจงต้าก็ดังมาจากไม่ไกลนัก

พอหันกลับไปมอง ก็เห็นจงต้าจูงมือจื่อเหิงเดินตรงมาหาเขา ในมือของจื่อเหิงยังกำผลไม้ป่าลูกเล็กๆ สีแดงสดเอาไว้แน่น

"พ่อครับ เจ้านี่กินได้ไหมครับ"

จื่อเหิงเห็นพ่อเดินตามมาทันในที่สุด ก็รีบปล่อยมือจากคุณลุงจงแล้ววิ่งเข้าไปถาม