บทที่ 1135 ยังไงก็ต้องกลับมา

หลูชิ่งหลินยกมือขึ้นปิดหน้า ปล่อยโฮออกมาเสียงดัง

ก่อนหน้านี้มีญาติสนิทมิตรสหายมาที่บ้านมากมาย เขาจึงไม่กล้าร้องไห้ ต่อมาพอต้องอยู่คนเดียว ก็เอาแต่เหม่อลอยจนไม่รู้จะร้องไห้ออกมายังไง แต่ตอนนี้เมื่อได้มองดูเด็กน้อยน่ารักทั้งสองคน และนึกย้อนไปถึงเสี่ยวเยวี่ยของตัวเอง หลูชิ่งหลินก็รู้สึกปวดร้าวใจเป็นอย่างยิ่ง

น้ำตาร่วงหล่นลงมาเป็นสาย ความรู้สึกผิดและความสำนึกเสียใจพัดโหมกระหน่ำเข้ามาดั่งพายุฝนในคืนนั้น มันถาโถมเข้าใส่ กลบฝังเขาจนมิด ทำเอาเขาแทบจะขาดใจตาย

หลี่ชิงเฟิงมองดูหลูชิ่งหลินที่กำลังโศกเศร้าเจียนตาย ก็ไม่รู้จะพูดปลอบใจอย่างไรดี เขามองไปรอบๆ ก่อนจะเดินไปหยิบไม้กวาดที่มุมห้องมาปัดกวาดทำความสะอาดพื้น

จื่อเหิงถึงแม้จะยังเด็ก แต่ก็พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ พี่เสี่ยวเยวี่ยตายแล้ว ต่อไปบนโลกใบนี้จะไม่มีพี่เสี่ยวเยวี่ยที่แสนหวานคนนั้นอีกแล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจ้าตัวเล็กก็รีบเข้าไปช่วยพ่อเก็บกวาดบ้านทันที