บทที่ 1139 ปูภูเขา

อาหารกลางวันก็ยังคงเป็นปลาแห้งตุ๋นหน่อไม้ขม

ปลาแห้งขนาดเท่านิ้วมือห้าตัวถูกนำมาตุ๋นกับหน่อไม้อ่อนสดๆ น้ำหนักเกือบหนึ่งกิโลกรัม เสี่ยวเยวี่ยถือถ้วยที่เต็มไปด้วยข้าวสวย นั่งลงบนพื้นดิน ตรงหน้ามีหม้ออะลูมิเนียมใบเล็กใส่ปลาแห้งตุ๋นหน่อไม้ขมวางอยู่

เนื่องจากหม้ออะลูมิเนียมมีน้ำหนักเบากว่าหม้อเหล็ก การเข้าป่าครั้งนี้เธอจึงนำหม้ออะลูมิเนียมเข้ามาก่อน รอจนจัดการเรื่องราวในมือเสร็จเรียบร้อย ค่อยกลับไปที่ถ้ำซึ่งเป็นจุดแวะพัก เพื่อขนย้ายหม้อเหล็กและเสบียงอื่นๆ เข้ามาทีละรอบ

ในเวลานี้ เมื่อมองดูหน่อไม้และปลาแห้งในหม้ออะลูมิเนียม ภายในใจของเสี่ยวเยวี่ยกลับรู้สึกทรมานเป็นอย่างมาก

อยากกินเนื้อสัตว์ แต่ก็กลืนปลาแห้งตุ๋นหน่อไม้ขมจานนี้ไม่ลงจริงๆ! กินติดต่อกันมาหลายวันแล้ว! กินไม่ลงแล้วจริงๆ!