บทที่ 1142 สำนึกผิด

หลี่ชิงเฟิงล้างผลไม้ป่าในอ่างไปพลาง ก็ช้อนตาขึ้นมองทั้งสองคนไปพลาง

เห็นว่ามุมปากของทั้งสองคนยังมีน้ำผลไม้ติดอยู่เลย แถมยังจ้องผลไม้ป่าในอ่างตาเป็นประกายวิบวับอีกต่างหาก

เขาก็เลยยิ้มยิงฟันถามทั้งสองคน "อยากกินผลไม้ใช่ไหม”

“ถ้าอยากกิน ก็ต้องช่วยพ่อทำงาน ใครช่วยพ่อกวาดพื้นห้องครัวให้สะอาด พ่อก็จะให้คนนั้นกิน!"

จื่อเหิงพอได้ยินแบบนี้ ก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบหัวเราะร่วนไปหยิบไม้กวาดกับที่ตักขยะที่มุมห้องมาทันที จากนั้นก็กวาดพื้นไปพลาง พูดอวดไปพลาง "พ่อดูสิครับ ผมกวาดพื้นแล้ว! น้องกวาดไม่เป็นหรอก!"