บทที่ 116 ด้อยค่ายิ่งกว่าไก่

หลังจากส่งหลูชิ่งหลินถึงโรงพยาบาล หลี่ชิงเฟิงไม่ได้รีบกลับบ้านทันที แต่ยังคงอยู่เฝ้าไข้ดูแลเขาต่อ ทั้งช่วยรินน้ำหาชาให้ดื่ม คอยพยุงไปเข้าห้องน้ำและอื่นๆ

เพราะตอนนี้หลูชิ่งหลินเหลือขาที่ใช้เดินได้เพียงข้างเดียว

เมื่อเสร็จธุระกลับมาถึงบ้าน เขาก็ได้เห็นภาพเบื้องหน้า

บนเตียงหินกว้างขวางมีคนนอนเรียงกันอยู่สามคน

จื่อเหิงนอนอยู่ด้านในสุด จื่ออวี๋นอนตรงกลาง ส่วนคนนอนริมสุดด้านนอกคือหลูเสี่ยวเย่ว์