บทที่ 117 เจิ้งว่านหลุน

หลูเสี่ยวเย่ว์มองอาหารเช้าที่เย็นชืดโดยไม่ลังเล เธอยกชามขึ้นแล้วกวาดข้าวเข้าปากทันที

นี่เป็นสิ่งที่เธอคุ้นชิน

เป็นกิจวัตรที่เธอทำซ้ำๆ มาตลอดยี่สิบกว่าปี

แต่วันนี้ไม่รู้ทำไม สมองของเธอกลับเริ่มพยศ ไม่ยอมฟังคำสั่ง

ภาพแพนเค้กไข่ปรากฏขึ้นในหัวเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน