บทที่ 1160 หมีดำ

ผ่านพ้นค่ำคืนไปเช่นนี้ เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เสียงฝนตกด้านนอกกระท่อมก็เงียบหายไปแล้ว

หลูเสี่ยวเยวี่ยเหลือบมองลูกสุนัขที่ยังคงหลับสนิทอยู่ในห้วงนิทรา คลี่ยิ้มบางๆ แล้วจึงลุกขึ้นเดินออกไปสำรวจด้านนอก

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือผืนป่าด้านนอกที่ผ่านการชะล้างจากสายฝนจนดูสว่างไสวและสะอาดตา กิ่งก้านและใบไม้ถูกชะล้างจนสะอาดหมดจดไร้ฝุ่นละออง ใบอ่อนบางใบยิ่งดูเหมือนถูกสายฝนพัดพาเอาความหม่นหมองออกไป แล้วแอบเปลี่ยนสีสันให้ดูเขียวชอุ่มและโปร่งแสงมากขึ้นอย่างเงียบๆ ด้วยเหตุนี้ ทุกสิ่งรอบตัวจึงดูราวกับจะเขียวขจีและสว่างไสวยิ่งกว่าเมื่อวาน

กลิ่นไอดินอันสดชื่นอบอวลไปทั่วทั้งขุนเขา เจือปนด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และผลไม้ป่า รวมถึงความหอมหวานของน้ำพุ ราวกับว่าเพียงแค่สูดหายใจเข้าเฮือกเดียว ก็ได้ลิ้มรสชาติของธรรมชาติในขุนเขาจนครบถ้วน

นอกเหนือจากนั้น ยังมองเห็นหมอกสีขาวลอยอ้อยอิ่งอย่างบางเบาและนุ่มนวลอยู่บริเวณไหล่เขาไม่ไกลนัก คล้ายกับผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดที่กำลังโบกสะบัด ลอยจากหลังไหล่เขาลูกนี้ ไปยังหลังไหล่เขาลูกโน้น ขาดก็แต่เพลงเด็กที่คุ้นหูเพลงนั้น ทิ้งผ้าเช็ดหน้า ทิ้งผ้าเช็ดหน้า วางลงเบาๆ ไว้ข้างหลังเพื่อนตัวน้อย...