บทที่ 1234 ภัยแฝงตัวฉกาจ

พอจะนึกภาพออกเลยว่า นี่เป็นเรื่องที่ยากลำบากและทรมานขนาดไหน

ยังไม่ทันที่จื่อเหิงจะเลื่อยไม้ขาดสักท่อน ลิงจ๋อก็ทนไม่ไหวแล้ว มันร้องเจี๊ยกๆ โวยวายอยู่สองสามครั้งเพื่อบอกให้จื่อเหิงหยุด จากนั้นก็พุ่งพรวดเข้าไปในป่าข้างๆ ทันที

จื่อเหิงยืดตัวขึ้น มองดูลิงจ๋อที่วิ่งหนีเตลิดไปพลางเกาหัวแกรกๆ มันเป็นอะไรของมันเนี่ย ก็แค่ให้ช่วยจับท่อนไม้ให้แน่นๆ หน่อยเดียวเอง ทำไมต้องทำเหมือนโดนลงทัณฑ์ทรมานด้วยล่ะ

ในขณะที่กำลังงงอยู่นั้น จู่ๆ ดวงตาของจื่อเหิงก็เป็นประกายวาบ เขารีบหันขวับไปทางหมู่บ้านทันที จากนั้นก็โยนเลื่อยในมือทิ้ง แล้วรีบวิ่งไปหาพ่อ "พ่อครับ ไอ้วายร้ายคนนั้นกำลังเดินมาทางบ้านเราแล้วครับ!"

"อะไรนะ" หลี่ชิงเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเพ่งสายตามองไปยังทิศทางของหมู่บ้านที่จื่อเหิงชี้