บทที่ 1235 ผู้กล้า

เมื่อเห็นโอวชุนกุ้ยเดินจากไปไกลแล้ว หลี่ชิงเฟิงก็พาลูกๆ กลับเข้าไปในลานบ้านเพื่อทำงานต่อ

เดิมทีเขาเพียงแค่ตั้งใจจะใช้เวลาว่างอยู่เป็นเพื่อนลูกๆ แต่การปรากฏตัวของโอวชุนกุ้ยกลับทำให้เขามีความคิดอื่นขึ้นมา

บ้านหลังนี้มันก็ดีอยู่หรอก แต่ยังไงก็อยู่ในหมู่บ้าน ใกล้ชิดกับคนทั่วไปมากเกินไป โอวชุนกุ้ยยังสามารถฉวยโอกาสตอนที่เขาไม่อยู่บ้านแอบเข้ามาในลานบ้านได้เลย ถ้าหากศัตรูคนอื่นๆ อยากจะมา ก็ย่อมต้องมาได้แน่ๆ แต่เขาก็ไม่สามารถเฝ้าอยู่ที่นี่ได้ตลอดเวลา บางครั้งเขาก็ต้องไปทำธุระ หรือบางครั้งก็ยังต้องทิ้งเด็กสองคนไว้ที่บ้าน แล้วตัวเองออกไปทำงานคนเดียว ถ้าเป็นแบบนี้ ระดับความเสี่ยงก็ค่อนข้างจะสูงเกินไป หากบังเอิญไปเจอคนบ้าคลั่งที่มาแก้แค้น ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายอะไรขึ้นบ้าง บ้านพังน่ะไม่เป็นไร แต่ถ้าพวกเด็กๆ ต้องตกใจกลัว นั่นคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

ด้วยเหตุนี้ หลี่ชิงเฟิงจึงตัดสินใจว่าจะนำท่อนไม้เหล่านี้ไปทำเป็นเฟอร์นิเจอร์แบบเรียบง่าย แล้วเอาไปไว้ที่ถ้ำฝั่งนู้น เฟอร์นิเจอร์ในถ้ำส่วนใหญ่ทำจากหิน ให้ความรู้สึกเย็นชา ไม่มีความเป็นบ้านเลย ยังไงก็ต้องหาเฟอร์นิเจอร์ไม้เข้าไปไว้สักหน่อยถึงจะดี รอจนกว่าจะจัดการถ้ำฝั่งนู้นเสร็จเรียบร้อย ต่อไปเวลาเขาจะไปทำธุระ ก็จะให้จื่อเหิงไปอ่านหนังสือในถ้ำ ถ้ำแห่งนั้นคนธรรมดาทั่วไปเข้าไปไม่ถึงหรอก ประกอบกับมีลิงจ๋อและเสือลายเมฆคอยดูแล รับรองว่าปลอดภัยและสบายกว่าอยู่ที่บ้านอย่างแน่นอน

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลี่ชิงเฟิงก็ไม่แสร้งทำเป็นใช้เครื่องมือช่างทำงานอีกต่อไป เขาใช้พลังวิเศษที่สามารถเจาะทะลวงภูเขาและหินผามาเหลาท่อนไม้พวกนี้โดยตรง ทันใดนั้นก็เห็นเศษไม้ปลิวว่อน ขี้เลื่อยกระจายไปทั่ว