บทที่ 1262 จื่อเหิงทำอะไรลงไป

เรื่องราวเหล่านี้เดิมทีก็เป็นเรื่องใหญ่โตอยู่แล้ว เหอคุนจึงเข้าใจเรื่องราวได้ในทันที

เขากำหมัดทั้งสองข้างแน่น เส้นเลือดดำปูดโปนเต็มหน้าผาก "ท่านอาจารย์ ท่านพักผ่อนอยู่ที่นี่เถอะครับ เดี๋ยวผมไปแก้แค้นให้ท่านเอง!"

"ไม่ต้องลำบากหรอก ฉันไปจัดการเองได้!" หลี่ชิงเฟิงกลัวว่าเหอคุนจะทำเรื่องราวใหญ่โตจนรู้กันไปทั่ว จึงเอ่ยขึ้น "ฉันมีวิธีสั่งสอนพวกมันโดยไม่ให้ใครรู้ตัว เรื่องนี้ฉันจัดการเองก็พอแล้ว"

"ฮ่าฮ่า ท่านอาจารย์ ท่านดูถูกใครอยู่ครับเนี่ย!" เหอคุนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่วนเสียงดังสองครั้งแล้วพูดว่า "ท่านอาจารย์กังวลว่าผมจะทำเรื่องโจ่งแจ้งเกินไปใช่ไหมครับ"

"ผมเหอคุนถึงจะไม่ฉลาด แต่ก็ไม่ได้โง่นะครับ"