บทที่ 1263 ทั้งเตี้ยทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่

สวี่กวงจวินอารมณ์ดีสุดๆ เวลาว่างยังจงใจพาลูกน้องสองสามคนไปยืนแทะเมล็ดแตงโมที่ลานจอดรถหน้าประตูร้าน พลางบิดขี้เกียจบ่นว่าวันนี้งานยุ่งจนเหนื่อยแทบตาย พลางทักทายเพื่อนร่วมอาชีพจากร้านอาหารข้างๆ ทำเอาพวกคนของร้านอาหารเหอผิงที่อยู่ข้างๆ โกรธจนหนวดกระดิกตาขวางไปตามๆ กัน

วันนี้หลี่ชิงเฟิงอยู่ต่อที่โรงแรมอีกหนึ่งวันอย่างไม่คาดคิด ยิ่งสร้างความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้กับเหล่านักชิมที่มากินอาหารในวันนี้ ภายใต้การสนับสนุนของเขา ธุรกิจของโรงแรมก็ยิ่งขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ไม่เพียงแต่จะยึดครองพื้นที่บนหน้าฟีดวีแชทของคนในท้องถิ่น แต่ยังยึดครองอันดับคำค้นหายอดฮิตประจำท้องถิ่นบนแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียต่างๆ ต่อเนื่องมาหลายวันแล้ว

ทุกวันนี้ แม้ขนาดของโรงแรมตงไหลจะไม่ได้ใหญ่ที่สุดในเมืองเหอ แต่ชื่อเสียงกลับโด่งดังที่สุดอย่างแน่นอน บรรดาเศรษฐีที่แต่เดิมเคยมองข้ามโรงแรมเล็กๆ อย่างตงไหลต่างก็ไม่สนใจเรื่องสภาพแวดล้อมอีกต่อไป แต่ละคนงัดเอาเส้นสายของตัวเองออกมา บังคับให้โรงแรมตงไหลลัดคิวจองโต๊ะให้พวกเขาจนได้

โรงแรมตงไหลก็ยินดีที่จะไว้หน้ากลุ่มผู้มีอำนาจระดับสูงเหล่านี้ โดยเริ่มจากแกล้งทำเป็นลำบากใจ พอพวกผู้มีอำนาจเริ่มมีน้ำโห พวกเขาก็จะรีบขอโทษขอโพยด้วยท่าทาง 'หวาดกลัวจนตัวสั่น' แล้วจัดการทำตามที่สั่ง การดำเนินการแบบนี้ ไม่เพียงแต่จะช่วยให้ผู้มีอำนาจได้เพลิดเพลินกับรสชาติอาหาร แต่ยังตอบสนองความเย่อหยิ่งจองหองของพวกเขาได้อีกด้วย ถือว่ารับมือได้เก่งมากทีเดียว

เรื่องพวกนี้หลี่ชิงเฟิงไม่ค่อยเข้าใจนัก มันเป็นแค่ลูกไม้ประจบประแจงที่พวกผู้บริหารชอบใช้กัน หลี่ชิงเฟิงมีหน้าที่แค่ทำอาหารเท่านั้น