บทที่ 1274 เย็นเยียบ

"อย่าพูดมาก!" หลี่ชิงเฟิงดึงตัวจื่อเหิงที่เตรียมจะเข้าไปอุ้มน้องสาวออกมาไว้ด้านหลัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "น้องกำลังหัดเดิน อย่าไปขัดจังหวะน้อง"

"แต่น้องร้องไห้ไม่หยุดเลยนะครับ" จื่อเหิงแม้จะชอบแกล้งน้องสาว แต่จริงๆ แล้วเขาก็รักและสงสารน้องมาก เด็กวัยห้าขวบกว่าก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง การที่บางครั้งเขาจะลงมือเพื่อปกป้องของเล่นหรือสิ่งของของตัวเองบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร และนั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเป็นคนเลวร้ายไม่มีวันให้อภัย ตรงกันข้าม เด็กแบบนี้กลับมีความเป็นธรรมชาติ ซื่อตรงต่ออารมณ์ ไม่มีความซับซ้อน ต่างจากพวกปีศาจตัวน้อยที่จิตใจโหดเหี้ยมชอบแก้แค้นลับหลัง หรือชอบแกล้งผลักเพื่อนลงถังอุจจาระ เด็กๆ ย่อมมีความซนเป็นธรรมดา แต่เด็กซนก็มีมุมที่น่ารักของพวกเขา

จื่อเหิงแกล้งน้องแต่ก็รักน้อง ชอบหอมแก้มน้อง เวลาพ่อไม่ว่าง เขาก็จะทำตัวเป็นพี่ชายตัวน้อย คอยโอบกอดและเล่นเป็นเพื่อนจื่ออวี๋ เหมือนกับตอนนี้ที่เห็นน้องสาวร้องไห้จนแทบขาดใจ แต่กลับถูกพ่อสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปอุ้ม เขาก็หันหลังวิ่งกลับไปในบ้านเพื่อหยิบห่อกระดาษทิชชูออกมา

เขาใช้ทิชชูเช็ดน้ำมูกน้ำตาบนใบหน้าให้น้องสาว พลางเช็ดพลางหันไปตะโกนบอกพ่อว่า "พ่อครับ พ่อรีบอุ้มน้องหน่อยสิ!"

"พ่อครับ!" เห็นพ่อยังคงนิ่งเฉย เขาก็ถึงกับกระทืบเท้าเล็กๆ ด้วยความขัดใจ