บทที่ 1279 แป้งข้าวเหนียวหกร้อยชั่ง

ชีวิตของฉู่จี๋จี๋นั้นสบายนัก ต่างจากหลี่ชิงเฟิงที่เป็นเถ้าแก่ซึ่งยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก แม้จะมีพลังวิเศษช่วยล้างไส้หมู หรือแม้แต่ตอนทอดไส้หมูก็สามารถโกงด้วยพลังวิเศษได้อย่างเปิดเผย แต่ทางฝั่งนั้นก็ยังมีเด็กสองคนคอยส่งเสียงเรียกหาอยู่ตลอด ทำให้เขาต้องคอยแบ่งสมาธิอยู่เป็นระยะ

จื่อเหิงนั้นไม่ต้องให้เขาห่วงมากนัก ที่น่าห่วงคือจื่ออวี๋ ตอนนี้เธอเริ่มเสพติดการเดินเสียแล้ว จนต้องให้ลิงจ๋อคอยจูงสายรัดช่วยเดินพาเธอเดินเล่นไปทั่ว แต่น้องจื่ออวี๋นั้นซนเหลือเกิน บางครั้งลิงจ๋อก็รับมือไม่ไหวเหมือนกัน ทำให้หลี่ชิงเฟิงยุ่งจนหัวหมุน กว่าจะทอดไส้หมูเสร็จและโอ๋เด็กๆ จนหลับไปได้ ก็เล่นเอาเกือบหมดแรง

เมื่อลูกทั้งสองคนหลับไปแล้ว เขาถึงได้มีความสงบสุขเพียงชั่วครู่ แต่ก็ต้องรีบไปทำงานต่อ เพราะถั่วแดงหวานยังไม่ได้เคี่ยวเลย หลังจากเคี่ยวถั่วแดงหวานเสร็จก็ต้องจัดการงานจิปาถะทั้งในและนอกบ้าน เวลาล่วงเลยไปจนถึงพลบค่ำ วันนี้เขาทำภารกิจหลักสองอย่าง คือทอดไส้หมูและเคี่ยวถั่วแดงหวาน เวลาที่เหลือก็เป็นเรื่องการบรรจุยาครีมและยาเม็ดลงกล่องเพื่อเตรียมขนไปเมืองเหอในวันพรุ่งนี้

นี่เท่ากับว่าวันนี้เขาแทบไม่มีเวลาเล่นกับจื่ออวี๋เลย เขาคิดว่าจะพักสักหน่อยแล้วค่อยลุกขึ้นมาทำอาหารเย็น พอทำเสร็จค่อยพาน้องจื่ออวี๋เดินเล่นหัดเดินในลานบ้าน ถือเป็นการเล่นและพักผ่อนไปในตัว แต่ทันทีที่เขาทิ้งตัวลงนั่งดื่มน้ำ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เสียงของอวี้เซวียนเซวียนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและร้อนรน: "พี่เฟิงครับ ยอดระเบิดเลย!"