บทที่ 1281 เชฟเทพหลี่ลาออก

เมื่อคิดว่าของที่เคยถูกทิ้งไว้จนฝุ่นเกาะในบ้านกำลังจะได้ขึ้นไปวางโชว์ในที่อันทรงเกียรติ หลี่ชิงเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา

จื่อเหิงที่กินอาหารจนเลอะเทอะไปทั้งปาก เห็นพ่อหัวเราะก็นึกว่าพ่อกำลังล้อเลียนตัวเอง จึงขมวดคิ้วแล้วตะโกนว่า: "ห้ามหัวเราะ!" จื่ออวี๋เองก็เลียนแบบพี่ชาย: "วา วา วา!" หลี่ชิงเฟิงหยุดหัวเราะ มองดูเด็กทั้งสองคนผ่านกระจกมองหลังแล้วพูดอย่างไม่พอใจ: "ห้ามตะคอกใส่พ่อ!" จื่อเหิงพูดว่า: "งั้นพ่อก็ห้ามหัวเราะเยาะผมสิ!”

“พ่อไม่ได้หัวเราะเยาะลูก!" หลี่ชิงเฟิงอธิบาย "พ่อแค่คิดถึงเรื่องสนุกๆ”

“เรื่องสนุกๆ คือเรื่องอะไรครับ?" เจ้าตัวเล็กถามด้วยความสงสัย หลี่ชิงเฟิงนิ่งคิดแล้วตอบว่า: "ของที่พ่อทำไว้ก่อนหน้านี้กำลังจะเอาไปขายแล้ว ลูกว่าน่าสนุกไหมล่ะ?”

“ทำไมต้องเอาไปขายด้วยครับ?" จื่อเหิงไม่เข้าใจ "เพราะทุกคนชอบกินอาหารที่พ่อทำไงครับ" หลี่ชิงเฟิงพูดอย่างภูมิใจ "ทำไมทุกคนต้องชอบกินอาหารที่พ่อทำด้วยล่ะ?" จื่อเหิงถามต่อ "เพราะพ่อทำอาหารอร่อย" หลี่ชิงเฟิงเลิกยิ้ม "ทำไมพ่อถึงทำอาหารอร่อยล่ะ?" จื่อเหิงเอียงคอถาม "กินข้าวของลูกไปเลย จะถามอะไรนักหนา!" หลี่ชิงเฟิงระเบิดอารมณ์ออกมาจนได้ ถึงจะรู้ว่าเด็กวัยนี้เป็นวัยแห่งคำถาม แต่เขาก็รับมือไม่ไหวจริงๆ หลี่ชิงเฟิงบอกว่าตอนแรกเขาก็อยากเป็นพ่อแบบในตำราที่อดทนตอบคำถามลูกทุกข้อ แต่ความจริงมันยากเกินไป ถ้าเขาตอบอย่างอดทน จื่อเหิงก็คงถามตั้งแต่ฟ้าสางยันฟ้ามืด