บทที่ 1297 พ่ายแพ้โดยไม่ต้องรบ

คำพูดของเหอคุนช่วยให้หลี่ชิงเฟิงตาสว่างขึ้นมาทันที เขามองไปยังลูกน้องที่ยังคงช่วยงานอยู่ในลานบ้านแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ แม้ทุกคนจะไม่ได้ล้อมวงเข้ามาในศาลา แต่ก็ได้ยินบทสนทนาระหว่างหัวหน้ากับอาจารย์จากระยะไกล 'ลิงผอม' วิ่งเข้ามาเป็นคนแรก พร้อมกับตบหน้าอกตัวเองแล้วพูดว่า: "หัวหน้าครับ แค่งัดข้อเอง ผมไปเอง! นับผมไปด้วยคนหนึ่ง!"

"แกเนี่ยนะ?" เหอคุนทำท่าทางรังเกียจ "แขนแกที่เล็กกว่ากิ่งไม้ไผ่นั่นน่ะ ดูท่าจะไม่ได้เรื่องหรอก" เหอคุนหันไปพูดกับหลี่ชิงเฟิงอีกครั้ง: "อาจารย์ครับ อาจารย์ดูไอ้ลิงผอมนี่สิ”

“รูปร่างหน้าตาเหมือนลิงไม่มีผิดเลยใช่ไหมครับ?"

หลี่ชิงเฟิงไม่เข้าใจเจตนา แต่หลังจากพิจารณา 'ลิงผอม' อยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าอย่างซื่อตรง: "ก็เหมือนลิงจริงๆ นั่นแหละ!"

ลิงผอมเกาหัวแล้วหัวเราะแหะๆ: "อาจารย์ครับ อย่าล้อผมเลยครับ”