บทที่ 1298 เบาะรองนั่งเนื้อนิ่ม

ผู้คนต่างมึนงงและไม่เข้าใจสถานการณ์นัก นอกจากลิงผอมกับวัวเซ่อแล้ว คนอื่นๆ ต่างไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับยาลูกกลอนพยัคฆ์วัว แต่ในเมื่อหัวหน้าสั่งให้กิน พวกเขาก็ยอมกินแต่โดยดี เพราะพวกเขารู้ว่าหัวหน้าไม่มีทางทำร้ายพวกเขา ในโลกใบนี้ใครก็อาจทำร้ายพวกเขาได้ แม้กระทั่งพ่อแม่ที่อาจทอดทิ้งพวกเขาไป แต่หัวหน้าไม่มีวันทำเช่นนั้น

ทุกคนกลืนยาลูกกลอนลงไปอย่างว่าง่าย ไม่นานนักร่างกายก็เริ่มรู้สึกร้อนผ่าว ราวกับมีพลังอุ่นๆ แผ่ซ่านจากช่องท้องลามไปทั่วร่าง ในเวลาเพียงไม่นาน ร่างกายก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า แม้แต่ดวงตาก็ยังดูสว่างไสวขึ้นกว่าเดิม ลิงผอมเองก็ไม่เคยได้รับยาลูกกลอนพยัคฆ์วัวมาก่อน พอได้กินเข้าไปเม็ดหนึ่งก็ตื่นตะลึง: "ยาลูกกลอนพยัคฆ์วัวของอาจารย์ท่านนี่มันร้ายกาจจริงๆ!”

“แค่เม็ดเดียวก็รู้สึกเปลี่ยนไปขนาดนี้เลย!"

คนอื่นๆ ที่ทีแรกยังสงสัยก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจ และเมื่อตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย ก็เปลี่ยนเป็นความดีใจอย่างที่สุด ราวกับคนโหยหาน้ำในหน้าแล้งที่ได้พบกับฝนฉ่ำเย็น ร่างกายรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พวกเขาพากันคุกเข่ากราบหลี่ชิงเฟิงพร้อมเพรียงกัน เรียกขาน 'อาจารย์ท่าน' ด้วยความกระตือรือร้นและจริงใจ

ก่อนหน้านี้ที่กราบอาจารย์ท่าน เพราะหัวหน้าสั่งให้ทำ แต่ครั้งนี้ที่กราบนั้นออกมาจากใจจริง เป็นความเต็มใจอย่างที่สุด ราวกับว่าหลังจากตัวยาเริ่มออกฤทธิ์ พวกเขาก็รู้สึกถึงสายสัมพันธ์บางอย่างกับอาจารย์ท่านขึ้นมาอย่างประหลาด