บทที่ 1299 สำนักงานคนพิการ

เด็กสามคนเล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่ในลานบ้าน วัวเซ่อแม้ร่างกายจะอายุยี่สิบกว่าแล้ว แต่จิตใจยังคงเป็นเด็ก เด็กกับเด็กมักจะเล่นสนุกไปด้วยกันได้ง่ายที่สุด

ทางด้านนี้ทุกอย่างราบรื่นดี ผิดกับทางฝั่งของเหอคุนและพรรคพวกที่ดูเหมือนจะออกสตาร์ทไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อันที่จริงก็ไม่เชิงว่าไม่ดี เพียงแต่เมื่อไปถึงที่หมาย ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องได้รับสายตาเย็นชาจากคนอื่น ลูกน้องที่เขาพามาแต่ละคนรูปร่างหน้าตาดูไม่ได้เลย ไม่ผอมแห้งเหมือนลิง ก็เตี้ยแคระเหมือนฟักเขียว หากมองผ่านๆ นอกจากเหอคุนที่ดูเป็นคนปกติเหมือนคนทั่วไปแล้ว คนอื่นๆ ล้วนมี 'ตำหนิ' ติดตัวมาด้วยกันทั้งสิ้น

ชาวบ้านทั่วไปเกรงกลัวคนพวกนี้ที่ทำตัวไม่รักชีวิต จึงให้ความเกรงใจและเรียกพวกเขาว่า 'สำนักคุนเหมิน' แต่สำหรับพวกที่ไม่ได้มองกลุ่มคนไร้ระเบียบเหล่านี้อยู่ในสายตา อย่างเช่นคนของแก๊งตระกูลถัน ใครบ้างล่ะที่จะไม่แอบล้อเลียนลับหลังว่าที่นี่เป็น 'สำนักงานคนพิการ'? ขนาดคนที่อยู่ในสำนักงานคนพิการจริงๆ ยังไม่ขยันขันแข็งเท่าพวกนี้เลย! คนที่นั่นเขามีงานทำที่มั่นคง กินเงินเดือนหลวง การช่วยเหลือผู้พิการถือเป็นเรื่องสมควรทำ เป็นหนึ่งในยุทธศาสตร์สำคัญในการรักษาความสงบสุขของบ้านเมืองและจิตใจของประชาชน แต่เหอคุนล่ะ? ทำตัวเป็นคนโง่คนหนึ่ง! คิดว่าตัวเองเป็นพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรผู้ช่วยเหลือสรรพสัตว์ไปเสียแล้ว!

ใช่ ทุกคนยอมรับว่าสำนักคุนเหมินเป็นแก๊งที่ใหญ่ที่สุด มีจำนวนคนมากที่สุด เวลาตะลุมบอนก็โหดเหี้ยมและกล้าแลกตายได้มากที่สุด แต่ยุคสมัยนี้ไม่ได้วัดกันที่กำปั้นอย่างเดียว ยังมีปัจจัยอื่นๆ อีก ทั้งเงินทองและอำนาจ ทุกอย่างขาดไม่ได้ และสำนักคุนเหมินที่เลี้ยงดู 'คนไร้ค่า' พวกนี้ไว้มากมาย ฐานะทางการเงินย่อมเทียบไม่ได้กับแก๊งตระกูลถันที่มีรากฐานลึกซึ้ง

แม้คนของแก๊งตระกูลถันจะยอมแข่งขันกับคนของสำนักคุนเหมินอย่างยุติธรรม แต่นั่นก็เป็นเพราะเกรงใจคำสั่งของท่านถันเท่านั้น ในความเป็นจริง พวกเขาไม่ได้อยากจะมาคลุกคลีกับแก๊งนักเลงไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างสำนักคุนเหมินเลย ตอนนี้เมื่อเห็นเหอคุนพาบรรดาลูกสมุนหน้าตาพิลึกพิลั่นพวกนี้มา คนของแก๊งตระกูลถันต่างก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความขบขัน