บทที่ 1300 ถึงเวลาที่ผมต้องออกแรงแล้ว

ท่านประธานถันยิ้มที่ใบหน้า แต่ในใจกลับด่ากราด แค่เหอคุนคนเดียวที่ทำตัวสูงส่งดั่งผู้ทรงธรรม แล้วฉันกลายเป็นคนผิดอยู่ฝ่ายเดียวหรือไง? เขากระชับมือเหอคุนแน่นแล้วกล่าวว่า: "เชิญครับ เชิญ หัวหน้าเหอ เชิญ!”

“เชิญ!"

ทั้งสองฝ่ายเดินเข้าสู่กึ่งกลางของคลังสินค้า คลังสินค้านี้กว้างขวางมาก บริเวณที่ติดผนังยังกองด้วยปุ๋ยและของต่างๆ ไว้ นอกจากนี้ ยังมีคนของตระกูลจูอีกสองสามคนอยู่ในเหตุการณ์ แน่นอนว่าคนงานยุ่งอย่างจูแปดทองคงไม่มาด้วยตนเอง คนที่มาเป็นเพียงญาติห่างๆ ที่ทำงานอยู่ในกิจการของเขาทั้งนั้น ไม่ว่าตำแหน่งเล็กหรือใหญ่ ทุกคนล้วนถูกเรียกว่า 'คุณจู' ทั้งสิ้น ในเมื่อต่างก็แซ่จูเหมือนกัน ย่อมไม่มีทางเอนเอียงเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง การให้พวกเขามาเป็นกรรมการจึงเหมาะสมที่สุด

แม้ท่านประธานถันจะเป็นญาติห่างๆ ของภรรยาจูแปดทอง แต่ยังไงเขาก็แซ่ถัน ไม่ใช่แซ่จู และเหอคุนแม้จะไม่ได้แซ่ถันหรือแซ่จู แต่อาจารย์ของเขาก็คือนักพรตหลี่ชิงเฟิง พิจารณาดูแล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างดูเหมือนจะมีข้อได้เปรียบ และก็ดูเหมือนจะไม่มีข้อได้เปรียบใดๆ เลย อีกอย่าง การงัดข้อเป็นเรื่องของพละกำลังตนเอง จะให้มาช่วยเอียงข้างใครก็คงไม่สมจริงนัก

ทั้งสองฝ่ายทักทายกัน จากนั้นก็อธิบายกฎกติกาอย่างละเอียด ก่อนจะตามมาด้วยสุนทรพจน์ที่ว่าด้วยเรื่อง 'มิตรภาพมาก่อน การแข่งขันเป็นเรื่องรอง' คนของตระกูลจูพูดเปิดงาน ตามด้วยท่านประธานถัน และเหอคุนก็กล่าวด้วยเช่นกัน เสียเวลากับเรื่องพวกนี้ไปอีกครึ่งชั่วโมง สุดท้าย ทุกอย่างก็พร้อมสรรพ