บทที่ 1301 ชนะอย่างหวุดหวิด

"อะไรนะ?" ท่านประธานถันชะงักไป นี่... เจ้าหมอนี่มันยังไม่ได้ออกแรงจริงๆ อย่างนั้นหรือ? เขาไม่เชื่อ เขาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังขู่ให้เขาตกใจ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะเชื่อ เพราะมือทั้งสองข้างตรงหน้าเขากำลังค่อยๆ เปลี่ยนตำแหน่ง จากเดิมที่เขาเป็นคนกดข้อมือของเหอคุนอยู่ ตอนนี้ข้อมือของเหอคุนกลับค่อยๆ ยกสูงขึ้น ราวกับดวงอาทิตย์ยามเช้าที่ค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้า แม้จะยังไม่เจิดจ้าบาดตา แต่กลับแฝงไปด้วยความสดใสและความหวังที่เปี่ยมล้น

คราวนี้ถึงคิวคนของสำนักคุนเหมินบ้างที่ส่งเสียงเชียร์กันอย่างกึกก้อง "หัวหน้าสู้ๆ!”

“หัวหน้าสู้ๆ!"

คนของแก๊งตระกูลถันต่างขมวดคิ้วแน่นและตะโกนบอก: "ท่านประธานถันอดทนไว้!”

“อดทนไว้นะ!"