บทที่ 1304 วางแผนแต่งงาน

ถังจ๋ายหมินที่นำหยางเหมยมาฝากในวันนี้มีจำนวนไม่มากนัก รวมๆ แล้วไม่ถึงห้าชั่งดี ทันทีที่เขาวางตะกร้าหยางเหมยลง จื่อเหิงก็พุ่งเข้ามาหาทันที ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองหยางเหมยผลเล็กๆ นั่นอย่างไม่กะพริบตา เขาทำท่าทางรังเกียจเล็กน้อย: "ทำไมหยางเหมยพวกนี้ถึงเล็กจังเลยครับ?" พูดพลางยื่นมือไปหยิบมาผลหนึ่งแล้วส่งเข้าปาก หยางเหมยเข้าปากปุ๊บ เจ้าตัวเล็กก็ขมวดคิ้วทำหน้าทรมานทันที: "เปรี้ยวจังเลย!"

หลี่ชิงเฟิงผลักเขาออกเบาๆ แล้วหยิบหยางเหมยขนาดประมาณเหรียญบาทจากในตะกร้าขึ้นมาผลหนึ่ง กล่าวว่า: "นี่เป็นหยางเหมยป่าครับ ตอนกินคำแรกจะเป็นแบบนี้แหละ”

“ลองเอาอมไว้ในปากให้มันอุ่นๆ ก่อน แล้วค่อยลองเคี้ยวดูอีกทีไหม?"

จื่อเหิงเงยหน้ามองพ่อ แล้วทำตามที่พ่อสอน เอาหยางเหมยผลเล็กๆ มาอมไว้จนอุ่น เมื่อหยางเหมยเริ่มอุ่น ช่องปากก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับรสชาติของมัน ราวกับว่าทั้งสองสิ่งได้ทำความเข้าใจกันแล้ว พอเคี้ยวอีกคำกลับไม่เปรี้ยวอย่างที่คิด ถึงจะยังมีความเปรี้ยวอยู่บ้าง แต่ในความเปรี้ยวนั้นกลับแฝงไปด้วยความหวานที่น่าประหลาดใจ และไม่ใช่แค่ความหวาน แต่ยังมีกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของหยางเหมยที่อบอวลออกมาเมื่อลิ้นสัมผัส ยิ่งเคี้ยวยิ่งอร่อย จื่อเหิงควบคุมตัวเองไม่อยู่ กินติดต่อกันไปสิบกว่าผล จนกระทั่งฟันเริ่มเสียวถึงค่อยยอมหยุด

หลี่ชิงเฟิงเองก็กินไปสองสามผล จื่ออวี๋ยังเล็กอยู่จึงไม่ได้ให้เธอได้ชิม เจ้าตัวเล็กดูไม่พอใจนัก น้ำลายสอ ลิ้นเลียริมฝีปาก ดวงตาสองคู่เป็นประกายจ้องเขม็งไปที่หยางเหมย ถังจ๋ายหมินเห็นเธอทำท่าจะน้ำลายไหล ก็อยากจะหยิบให้เธอชิมสักผล แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่มีความรู้เรื่องเลี้ยงเด็กเลย หากทำพลาดไปจากเจตนาดีกลายเป็นผลร้ายคงไม่ดีแน่ จึงทำได้เพียงมองด้วยความเสียดาย แล้วหยิบของเล่นเล็กๆ สองชิ้นมาหลอกล่อจื่ออวี๋แทน