บทที่ 1303 สารอาหาร

ส่วนที่อยู่ใกล้กับเมล็ดเป็นสีชมพู แต่ทว่าชมพูไม่สดใสเท่าใดนัก เป็นสีชมพูที่ดูแห้งแล้งและซีดเซียวเล็กน้อย

ยิ่งไล่ไปถึงภายนอกของผลหยางเหมย สีสันยิ่งเข้มขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการแต่งสีโดยมนุษย์หรือเพราะการทำปฏิกิริยากับออกซิเจน หยางเหมยที่ปลูกมักจะมีสีแดงในชั้นนอกตัดกับสีชมพูในชั้นในอย่างชัดเจน ไม่มีการไล่ระดับสีที่นุ่มนวล เป็นเพียงความแดงที่โผล่ขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ซ้ำร้าย บริเวณปลายสุดของเนื้อผลไม้แต่ละเส้นกลับแดงจนเกือบดำ หากมองจากระยะไกลมันอาจดูแดงสดสะดุดตา แต่เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ จะพบว่าสีแดงนั้นดูเหมือนเลือดที่แข็งตัว แม้จะแดงแต่กลับขาดความสดใสและไม่มีชีวิตชีวา

ทว่าหยางเหมยป่านั้นต่างออกไป หยางเหมยป่าแทบจะไม่พบเห็นผลที่แดงจนดำ ต่อให้มันร่วงหล่นลงสู่โคนต้นและเน่าเสีย มันก็เป็นเพียงการเน่าเปื่อย ไม่เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ

อาจเป็นเพราะเนื้อผลไม้ของมันเปี่ยมไปด้วยน้ำ จึงทำให้สีแดงนั้นดูจางลง ในสีสันที่ชมพูระเรื่อนั้นมีความเงางามของหยดน้ำซ่อนอยู่ ราวกับว่าหากเพียงสัมผัสเบาๆ น้ำผลไม้สีแดงสดใสนั้นก็อาจจะแตกกระจายออกมาได้ทุกเมื่อ